Φοιτήτριες: Κρούσκου
Μαριάνθη
Ειρήνη, Μαγκλάρα
Αγγελική
Χριστίνα
Επιβλέπων: Γκικαπέππας
Βασίλειος
Σχολή: ΕΜΠ, 2024
Η
Ελλάδα είναι συνυφασμένη με το όρο
‘ΤΕΧΝΗ’.
Από
τις απαρχές του ελληνικού κράτους, ο
πολιτισμικός του πλούτος είναι ευρέως
γνωστός και αναγνωρίσιμος σε ολόκληρο
τον κόσμο. Η χώρα όμως που γέννησε το
θέατρο, φαίνεται να υπολείπεται μιας
αξιόπιστης δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης,
στο πεδίο των παραστατικών τεχνών.
Ακόμα, το τρέχον εκπαιδευτικό σύστημα
εγκλωβίζεται στην θεωρία, και υστερεί
στην πρακτική καλλιτεχνική κατάρτιση
των σπουδαστών. Οι οποίοι στρέφονται
σε ιδιωτικές και σχολές του εξωτερικού.
Συνεπώς, ο πολιτισμικός πλούτος
αποδυναμώνεται, δεν διατηρείται, πόσο
μάλλον δεν εξελίσσεται.
Η
παρούσα διπλωματική εργασία προτείνει
την ανέγερση μιας Δημόσιας Πανεπιστημιακής
Δομής Παραστατικών Τεχνών, που θα
περιλαμβάνει τρεις βασικούς τομείς:
Χορό, Μουσική και Θέατρο.
Η
παρέμβαση περιλαμβάνει έξι ενότητες -
Πανεπιστήμιο, Θέατρο, Εκθεσιακό Χώρο,
Φοιτητικές εστίες, Πλατεία, Γραμμικό
κήπο – όπως επιχειρεί την άρτια
συνδιαλλαγή τους σε οικόπεδο 24 στρεμμάτων,
επί της οδού Πειραιώς, με υφιστάμενο
κτίριο βιομηχανικού χαρακτήρα.
Η
συνθετική διαδικασία λαμβάνει υπόψιν
όλα τα στάδια ανάλυσης του τόπου [ιστορική
και πολεοδομική ανάλυση], όσο και του
ίδιου του οικοπέδου, διακρίνοντας εν
τέλη δύο βασικές έννοιες – ΜΕΣΑ και ΕΞΩ
| ΔΗΜΟΣΙΟ – ΙΔΙΩΤΙΚΟ. Βασικό συνθετικό
εργαλείο αποτελεί η μπάρα - η πτέρυγα,
μέσω της οποίας δημιουργούνται κλειστοί,
ανοιχτοί χώροι, διαδρομές και κατευθύνσεις.
Η
Δομή
τοποθετείται στα όρια του οικοπέδου
δημιουργώντας μια ροή, μια κίνηση
εσωτερικά, από την λεωφόρο Πειραιώς έως
την πλευρά της γειτονιάς του Μοσχάτου,
φιλτράροντας την ένταση της βασικής
αυτής κυκλοφοριακής αρτηρίας. Ο Εσωτερικός
Κήπος
σε σχέση με την πλατεία βρίσκεται σε
βύθιση ενισχύοντας την αίσθηση της
εσωτερικότητας, του ΜΕΣΑ. Το Θέατρο
και ο Εκθεσιακός
Χώρος
τοποθετούνται αντικριστά, τονίζοντας
τα όρια, το σχήμα της πλατείας και τον
δημόσιο χαρακτήρα της, ενώ οι Φοιτητικές
Εστίες
στο τέλος του οικοπέδου, συνεχίζοντας
την κατεύθυνση του εσωτερικού κήπου
και συνδέοντας το πανεπιστήμιο με την
γειτονιά. Τέλος, η σύνδεση του Πανεπιστημίου
γίνεται μέσω δύο Γεφυρών,
μια εκ των οποίων καταλήγει στον εκθεσιακό
χώρο.
Ο
χαρακτηρισμός ‘Εσωτερικός’ Κήπος
αναφέρεται στην αίσθηση εσωτερικότητας
που βιώνεται μεταξύ κτιρίου και κενού,
ενώ ενισχύεται μέσω της βύθισης. Κατ’
αυτόν τον τρόπο, διαμορφώνεται ταυτόχρονα,
ένας ανοιχτός – κλειστός χώρος, και
εμπλουτίζεται με αλλεπάλληλες ποιότητες
(νερό, φύτευση, υλικά).
Η
Πλατεία λειτουργεί ως σημείο συνάντησης,
εισάγοντας τον δημόσιο χαρακτήρα της
λεωφόρου Πειραιώς στο Πανεπιστήμιο,
και αποτελώντας έναν δημόσιο κενό χώρο
μέσα στον οποίο μπορούν να πραγματοποιηθούν
τα ΠΑΝΤΑ. Ο σχεδιασμός προνοεί για τη
μνήμη του υφιστάμενου βιομηχανικού
κτιρίου, διατηρώντας τους δύο τοίχους
και την καμινάδα του.
Εστιάζοντας
στην κατασκευή, ο κάναβος υποστυλωμάτων
τοποθετείται εσωτερικά του κτιρίου,
δημιουργώντας περιμετρικούς χώρους
κίνησης και διαδρομές που διευκολύνουν
την οργάνωση των χώρων και την επεξεργασία
των όψεων. Οι όψεις διαμορφώνονται με
σκοπό να αναδεικνύουν τις λειτουργίες
του κτιρίου. Οι εξωτερικές όψεις
περιλαμβάνουν εσοχές και προεξοχές,
που οργανώνουν τους γραφειακούς και
τους χώρους διδασκαλίας. Η μετατόπιση
των αιθουσών και οι διαστάσεις τους
υπαγορεύονται από τις ιδανικές απαιτήσεις
των τομέων.
