Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...

Δ017.17 Σκηνογραφώντας τον κόσμο του Φάουστ

Τίτλος: Σκηνογραφώντας τον κόσμο του Φάουστ 
Φοιτήτρια: Παπαδάκη Έλλη-Όλγα
Επιβλέπων: Γιαννούδης Σωκράτης 
Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πολυτεχνείο Κρήτης
Οκτώβρης 2017

Το έργο του Γκαίτε βασίζεται στον θρύλο του Φάουστ που φημολογείται ότι ήταν υπαρκτό πρόσωπο του 16ου αιώνα. Φέρεται να ασχολούνταν με την αστρολογία και την μαγεία, πράγματα που έδωσαν τροφή για την δημιουργία του θρύλου του, που αποτελεί και αρχετυπικό μύθο της νεώτερης ευρωπαϊκής σκέψης. Μεταξύ του 1597 και του 1583, γράφεται  από   τον   Κρίστοφερ Μάρλοου ο “Δρ. Φάουστους”, έργο που παιζόταν σταθερά στα αγγλικά θέατρα. Το 1773 ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, ξεκινά την συγγραφή του “Φάουστ”, έργο που αποτελεί και έργο ζωής του συγγραφέα, διαρκώντας, με μεγάλα διαλείμματα, 34 χρόνια. Το πρώτο μέρος ολοκληρώνεται το 1806 και εκδίδεται για πρώτη φορά το 1808.  Από το 1808  και  έπειτα, ο Γκαίτε καταπιάνεται με την συγγραφή του δεύτερου μέρους, το οποίο ολοκληρώνεται το 1831, επτά μήνες πριν τον θάνατό του. Ο ίδιος ο Γκαίτε χαρακτήριζε το έργο του ως τραγωδία. Έργο  ποιητικό  και  γραμμένο σε ομοιοκατάληκτο στίχο, ενσωματώνει και εναλλάσσει στοιχεία που αντλούν την καταγωγή τους από την τραγωδία, την κωμωδία, το σατυρικό δράμα και την όπερα, τα οποία μπορούν να ενυπάρχουν ακόμα και στην ίδια πράξη. Για αυτές τις εσωτερικές εναλλαγές από τη μία μορφή δράματος στην άλλη ο Ι.Θεοδωρακόπουλος στην Μετάφρασή με αισθητικές και φιλοσοφικές ερμηνείες επισημαίνει: “ Η απότομη μετάπτωση από το τραγικό στο κωμικό, από την τραγωδία στη σάτυρα, έχει σκοπό να εντείνει και να ολοκληρώσει την τραγικότητα του Φάουστ”





Read More...

Δ016.17 Έξαλα σε ένα αστικό αρχιπέλαγος, παρεμβαίνοντας στην αθηναϊκή ταράτσα

Τίτλος: Έξαλα σε ένα αστικό αρχιπέλαγος, παρεμβαίνοντας στην αθηναϊκή ταράτσα
Φοιτητές: Βλαχούλης Κωνσταντίνος, Μακρίδης Αλέξανδρος, Παππάς Σεραφείμ
Επιβλέποντες: Γαβρήλου Έβελυν, Πανηγύρης Κωστής
Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Ιούνιος 2017



Αν παρομοιάσουμε το εσωτερικό της πόλης με τον βυθό, και την ροή της καθημερινότητας με την θάλασσα, που σε παρασέρνει σαν ρεύμα στους ρυθμούς της και συνεχώς μετακινείσαι όπου σε πάει, τότε τα δώματα είναι τα έξαλα του αστικού αρχιπελάγους, που ξεπροβάλλουν πάνω από την επιφάνεια της πόλης και έτσι μπορείς να πιαστείς από αυτά και να αποδράσεις για λίγο.


Η έννοια των έξαλων εκφράζεται με την επιλεκτική ενεργοποίηση κάποιων ταρατσών εντός του πυκνοδομημένου ιστού, μέσω του πλήθους των τυπολογιών που προτείνονται ως εναρκτήριο λάκτισμα για την κατοίκηση αυτού του νέου εδάφους, κατά μία έννοια, του γνωστού και πολυπόθητου αέρα που ορίζει η κορυφογραμμή, και κατ’ επέκταση του αττικού λεκανοπεδίου. Οι τυπολογίες τοποθετούνται σε δώματα που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη στρατηγική, και εν τέλη χαρακτηρίζονται ως έξαλα.



Αυτές καθ’ αυτές ταξινομούνται βάσει προγράμματος στις κατηγορίες γεωμορφία, μεταφορά, δώμα-δώμα, θέαση, διαδραστικότητα, παραθερισμός και σχόλιο συνοδευόμενες από χαρακτηριστικά όπως επιφάνεια κάλυψης, βασικές διαστάσεις, κύρια υλικά, ενδεικτικός αριθμός ατόμων, αριθμός μερών, εποχικότητα και τέλος την ανάγκη τους για νερό και για ρεύμα.


Μια τέτοια πρόθεση δεν χωρά σε στενά περιθώρια τοπικής εφαρμογής καθώς περιοχές αστικού ιστού όπως της Αθήνας εμφανίζουν παρόμοια χαρακτηριστικά και έτσι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα κοινό, μεταφερόμενο, πρότζεκτ. Ως μοντέλο εφαρμογής της ιδέας επιλέγεται η περιοχή της Νεάπολης με τις απότομες κλίσεις από την μια και τις οπτικές φυγές προς την Ακρόπολη από την άλλη, σαν ένα κομμάτι γης που διαθέτει την αστική γεωλογία για την οποία μιλάμε.




Τέλος, το πώς θα αφουγκραστεί η πόλη τα έξαλα δεν είναι εφικτό να προσδιοριστεί με ακρίβεια καθώς μιλάμε για μια τελείως άγνωστη δράση την οποία θα ακολουθήσει, μια εξίσου άγνωστη αντίδραση. Γενικότερα, η φύση του πρότζεκτ εστιάζει στην πρόθεση και την προσέγγιση του πάνω μέρους, και όχι τόσο στην μοναδιαία λύση του. Για το λόγο αυτό αφήνει ανοιχτές διόδους στην πλειοψηφία των μερών του, σε κάθε πολίτη-περιπατητή, υποστηρικτή-αντιφρονούντα, θεατή-ηδονοβλεψία.




Links:
Read More...

Δ009.18 [RE_HUB] Σημείο πολιτισμού και ευαισθητοποίησης ως προς την πλαστική μόλυνση

Τίτλος:  [RE_HUB] Σημείο πολιτισμού και ευαισθητοποίησης ως προς την πλαστική μόλυνση
Φοιτητές: Κουρτίδης-Βλαχογιάννης Χρήστος, Καμπάνης Γεώργιος Νικόλαος  
Επιβλέπων Καθηγητής: Ψιλόπουλος Άγγελος  
Εισηγήτρια: Αγαλιώτου Χαραλαμπία 
Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Τμήμα Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής 
Μάιος 2018 

Αφετηρία της παρούσας μελέτης ήταν το προσωπικό ενδιαφέρον για την τρισδιάστατη εκτύπωση και για το πως θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στη δημιουργία χώρου. Υλικό της τρισδιάστατης εκτύπωσης είναι το πλαστικό νήμα. Έχοντας στο μυαλό μας το πρόβλημα της πλαστικής μόλυνσης, αποφασίσαμε να αξιοποιήσουμε νήμα από ανακυκλωμένο πλαστικό που προέρχεται από απορριπτόμενες συσκευασίες. Η ιδέα μας πλαισιώνεται υπό το μοντέλο της κυκλικής οικονομίας, στο οποίο όλα τα απορρίμματα επαναξιοποιούνται, μεταποιούνται ή ανακυκλώνονται, ώστε να δημιουργηθούν νέα προϊόντα.  
Στόχος της μελέτης μας ήταν ο σχεδιασμός ενός σημείου πολιτισμού και ευαισθητοποίησης ως προς την πλαστική μόλυνση, το οποίο τοποθετούμε σε κεντρικό σημείο της Χώρας Μυκόνου.  

Γιατί Μύκονος;  Από τη μία, εξαιτίας της έλλειψης πόσιμου νερού, δημιουργείται τεράστιος αριθμός πλαστικών απορριμμάτων κάθε χρόνο, εξασφαλίζοντας την πρώτη ύλη. Από την άλλη, το μεγάλο πλήθος επισκεπτών ετήσιος, καθιστά το νησί εξαιρετική βιτρίνα προς το εξωτερικό.  

Γιατί [RE_HUB];  Αποτελεί προσωπικό σχόλιο, θέλοντας να ασκήσουμε κριτική στη απουσία παιδείας ανακύκλωσης της χώρας μας. Επίσης, αποτελεί κάλεσμα προς τους ντόπιους να μυηθούν στο μοντέλο της επανάχρησης, μεταποίησης και ανακύκλωσης.  





Το [RE_HUB] λειτουργεί ως σημείο πολιτισμού στο κέντρο της παλιάς πόλης και έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινότητας ως προς την πλαστική μόλυνση. Η επιλογή του χώρου έγινε με βάση την τοποθεσία. Πρόκειται για το οικοδομικό τετράγωνο που περιβάλλεται από τις οδούς Καλογερά (βόρεια), Παναχράντου (ανατολικά), Εμμανουήλ Φαμέλη (νότια) και Ματογιάννη (δυτικά). Η οδός Ματογιάννη είναι η βασική αρτηρία κίνησης του οικισμού, καθώς διασυνδέει το παλιό λιμάνι με το εσωτερικό του οικισμού. Έτσι, τοποθετήσαμε τις κύριες εισόδους επί της οδού Ματογιάννη.  
Πρόθεσή μας ήταν η ενοποίηση των εσωτερικών χώρων του ισογείου καθώς και η προσβασιμότητα από ΑΜΕΑ στους χώρους του κτιρίου. Στο υπάρχων αίθριο τοποθετούμε τον κόμβο κίνησης που περιλαμβάνει τη ράμπα εισόδου του ισογείου, τον ανελκυστήρα και κλιμακοστάσιο που οδηγούν στον πρώτο όροφο. Επίσης, έχουμε προβεί στην προσθήκη ενός ανώτατου επίπεδου στο δώμα του ΒΔ κτιρίου.






Στο ισόγειο στεγάζεται εργαστήριο ανακύκλωσης πλαστικού και δημιουργίας (factory), χώρος διδασκαλίας (workshop) όπου πραγματοποιούνται εκπαιδευτικά εργαστήρια μεταποίησης πλαστικού, ψηφιακού αλφαβητισμού και τρισδιάστατης εκτύπωσης, καθώς και βιωματική έκθεση με θέμα την μηχανική ανακύκλωση πλαστικού, από τη συλλογή ως την δημιουργία νήματος και την εκτύπωση αντικειμένων. Επιπροσθέτως, υπάρχει χώρος καλλιτεχνικών εργαστηρίων (ζωγραφική, ψηφιδωτό), ο οποίος κατά τους θερινούς μήνες λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος για έργα φιλοξενούμενων καλλιτεχνών. Συμπληρώνοντας τις λειτουργίες του [RE_HUB], στον πρώτο όροφο χώρο λαμβάνουν χώρα πολιτιστικές δράσεις που φιλοξενούνται στο αμφιθέατρο (κονσέρτα, παραστάσεις, ομιλίες), καθώς και εκδηλώσεις. Στον ίδιο όροφο στεγάζεται η διεύθυνση του πολιτιστικού κέντρο και τα 
γραφεία των εργαζομένων. Τέλος, στο ανώτατο επίπεδο έχουμε το χώρο διαλείμματος των εργαζομένων.  





Η αισθητική του χώρου προκύπτει από την ιδέα της υβριδικότητας, η οποία εκφράζεται μέσω του δίπολου συμπαγές - φωτοδιαπερατό. Από τη μία έχουμε το παλαιό, το υπάρχον κτίριο, με τους πέτρινους, σοβατισμένους, λευκούς τοίχους και τα ξύλινα κουφώματα. Η πέτρα και ο λευκός σοβάς αποτελούν σκληρά, συμπαγή υλικά. Από την άλλη έχουμε το νέο, την προσθήκη του νέου οργανισμού στον εσωτερικό χώρο, που υλοποιείται μέσω τρισδιάστατης εκτύπωσης των κυττάρων του από ανακυκλωμένα πλαστικά μπουκάλια PET. Το υλικό αυτό είναι ημιδιάφανο, καθιστώντας τις μορφές του νέου οργανισμού φωτοδιαπερατές. 

Ο νέος οργανισμός ξεπροβάλλει από τα ταβάνια των εσωτερικών χώρων, καλύπτοντάς τα και «ρέει» προς στους τοίχους. Οι ρευστές μορφές αποκτούν εξάρσεις και «λιώνουν» προς ορισμένα σημεία ενδιαφέροντος του κάθε χώρου. Θεωρούμε ότι η πρώτη εντύπωση του χώρου συμβάλλει καθοριστικά στο να τον καταστήσει πόλο έλξης νέων επισκεπτών. Οι καμπυλοειδείς, τριγωνισμένες, φωτοδιαπερατές οροφές, εκτυπωμένες από ανακυκλωμένο πλαστικό νήμα, από μπουκάλια νερού, θέλουμε να εντυπωθούν στον επισκέπτη και να αποτελέσουν αφορμή για συζήτηση.






















Read More...

Δ001.17 ''re(in)spired architecture''

Τίτλος : ''re(in)spired architecture'' (''Άδηλη Αρχιτεκτονική'')
Φοιτήτριες: Ευθυμία Δουρουδή, Μαρία Λανταβού
Επιβλέπουσα καθηγήτρια: Μαρία Βογιατζάκη
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Αρχιτεκτόνων  Μηχανικών
Ημερομηνία παρουσίασης: 15/02/2017

Γιατί ''φορέσιμο'' - ένδυμα
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ένα νέο ρεύμα στον τομέα του ενδύματος με τους πιο καινοτόμους σχεδιαστές ενδυμάτων να είναι αρχιτέκτονες. Aυτό δεν είναι τυχαίο διότι τόσο ένα ένδυμα όσο και ένα κτιριακό κέλυφος επιτελούν κοινούς σκοπούς: μορφολογικούς, λειτουργικούς, αισθητικούς, κι έχουν στόχο να καλύψουν, να αναδείξουν, να προστατέψουν, να σημασιοδοτήσουν ένα σώμα. Μόδα και αρχιτεκτονική πραγματώνονται έναν κοινό σκοπό, τη δημιουργία χώρου για το ανθρώπινο σώμα, ένα είδος καταφυγίου, ασύλου για την προστασία του. Παρατηρήσαμε έτσι ομοιότητες στον τρόπο που ''ντύνουν'' ένα σώμα και είδαμε ποικίλες τεχνικές όπως το folding, structural mesh, blob. Η σύγχρονη ενδυματολογία όπως έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται και στην αρχιτεκτονική αξιοποιεί τα νέα μέσα σχεδιασμού και κατασκευής. 


Τι κάνει το συγκεκριμένο κέλυφος-ένδυμα

Ένα θέμα που απασχολεί τόσο τον τομέα του ενδύματος όσο και της αρχιτεκτονικής είναι η θερμική άνεση. Η επίτευξή της είναι αναγκαία και στις μέρες μας επιδιώκεται η μικρότερη δυνατή κατανάλωση ενέργειας γι’ αυτήν. Η εργασία αφορά μια έξτρα επιδερμίδα ή αλλιώς ένα ''φορέσιμο'' (wearable) για τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος περιπλανιέται κατά τη διάρκεια της ημέρας στην πόλη. Δημιουργείται έτσι ένα ''μικροπεριβάλλον'' γύρω από τον χρήστη που αλληλεπιδρά με το ευρύτερο μεταβαλλόμενο περιβάλλον και συμβάλλει στη διατήρηση της κατάστασης της θερμικής του άνεσης.


Διαδικασία σχεδιασμού 
Αντιμετωπίσαμε το ένδυμα ως μία επιδερμίδα, είδαμε πώς αντιδρά το ανθρώπινο δέρμα στη ζέστη και το κρύο, με την εφίδρωση και τον λιγισμό της τρίχας αντίστοιχα. Επίσης μελετήσαμε και αναλύσαμε αντίστοιχες επιδερμίδες στη φύση, διότι οι μορφές της έχουν βελτιστοποιηθεί σε βάθος χρόνου και διέπονται από λειτουργικότητα η οποία έχει οδηγήσει στη συγκεκριμένη μορφογέννηση. Επικεντρωθήκαμε στις επιδερμίδες των ερπετών και των ψαριών. Τις μελετήσαμε με στόχο την κατανόησή τους και όχι απλά τη μίμηση και αυτό που παρατηρήσαμε συγκεκριμένα είναι η κατάτμηση της επιφάνειάς τους. Αντιστοίχως στην αρχιτεκτονική συναντάμε τους όρους discretization, teselation, panelazition. 
Το ένδυμα αυτό λοιπόν, είναι εμπνευσμένο τόσο σε μορφή όσο και σε λειτουργία από επιδερμίδες με φολίδες στη φύση και ο σχεδιασμός του έχει πρόθεση να απαντήσει σε πολλαπλά ζητήματα. Οι βασικοί άξονες αυτών σχετίζονται αφενός με την προσαρμογή στην καμπυλότητα του σώματος και αφετέρου με τη θερμική άνεση. Το μέγεθος και το σχήμα των φολίδων που συνθέτουν την επιφάνεια επηρεάζεται από την καμπυλότητα και αφορά το σύνολο της επιφάνειας. Η δεύτερη σχεδιαστική παράμετρος επιδρά σε τοπικό επίπεδο κι έτσι το κάθε μοναδιαίο στοιχείο έχει τη δυνατότητα να κλείσει και να ανοίξει, επηρεασμένο από τις περιβαλλοντικές συνθήκες, δηλαδή την υγρασία και τη θερμοκρασία. Εδώ μελετήσαμε την εφίδρωση του ανθρώπινου σώματος παρατηρώντας τα σημεία που είναι πιο έντονη αλλά και το ρυθμό που παράγεται για να ορίσουμε τις περιοχές που το ένδυμα χρειάζεται περισσότερη διάτρηση ώστε να επιτευχθεί φυσικός αερισμός που θα οδηγήσει στο δροσισμό και κατ’ επέκταση στη θερμική άνεση. Κατά αντιστοιχία με τα κτιριακά κελύφη και στο ένδυμα τα ανοίγματα παίζουν ενεργό ρόλο στον φυσικό αερισμό (ventilation). Εφαρμόστηκαν μέθοδοι σχεδιασμού που αξιοποιούν τις ψηφιακές τεχνολογίες με τη χρήση αλγορίθμων ώστε να δημιουργηθεί ένα δυναμικό σύστημα που να προσαρμόζεται σε διαφορετικές τοπολογίες, γεωμετρίες και περιβαλλοντικές συνθήκες.


Πώς μπορεί να μεταφραστεί σε κτίριο


Η πειραματική διαδικασία σχεδιασμού στην κλίμακα του ''φορέσιμου'' που χρησιμοποιήθηκε μπορεί να εφαρμοστεί και σε κτίρια για τον σχεδιασμό μιας ευφυούς επιδερμίδας, που, ενσωματώνοντας αντίστοιχα χαρακτηριστικά, αλληλεπιδρά με τις θερμοκρασιακές μεταβολές αναπνέοντας και αλλάζοντας μέσα στη μέρα, παρέχοντας συνθήκες θερμικής άνεσης στους χρήστες, ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχεται από το περιβάλλον, προτείνοντας παράλληλα μια νέα αισθητική. 


Δημιουργία  κελύφους - ενδύματος
Το ένδυμα εκτυπώνεται σε τρισδιάστατο εκτυπωτή με πολλαπλές κεφαλές (multimaterial 3D printing). Το σύνολο της επιφάνειας είναι με εύκαμπτο υλικό (προτείνεται filaflex) και στην ίδια εκτύπωση διαφορετικές κεφαλές εναπόθεσης υλικού ενσωματώνουν στις φολίδες ένα έξυπνο υλικό (προτείνεται programmable carbon fiber), που τους προσδίδει την ικανότητα να κινούνται λαμβάνοντας ερεθίσματα από το περιβάλλον, με αποτέλεσμα να ανοίγουν και να κλείνουν συμβάλλοντας στο δροσισμό του σώματος. 


Τίτλος εργασίας

Ο αγγλικός τίτλος της εργασίας ''re(in)spired architecture'' προέρχεται τόσο από την επανεξέταση των όρων που λειτουργούν ως πηγή έμπνευσης στην αρχιτεκτονική δημιουργία όσο και την αγγλική και γαλλική λέξη ''respiration'' που σημαίνει αναπνοή. Η ελληνική απόδοση σε ''άδηλη αρχιτεκτονική'' συνδέεται τόσο με την άδηλη αναπνοή όσο και με μια αρχιτεκτονική που είναι άδηλη ή αδήλωτη, μη εγγεγραμμένη σε εγκαθιδρυμένους και συμβατικούς κώδικες για την αρχιτεκτονική ευρύτερα». 

Read More...