Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...

Δ001.19 Αστικές Συρραφές | Επανάχρηση του βιομηχανικού συγκροτήματος των ΧΡΩ.ΠΕΙ

Διπλωματική Εργασία: Αστικές Συρραφές | Επανάχρηση του βιομηχανικού συγκροτήματος των ΧΡΩ.ΠΕΙ_Adaptive Reuse of Industrial Site of Chropei
Φοιτήτρια: Αλεξία Θεοδωροπούλου
Επιβλέπων Καθηγητής: Τζομπανάκης Αλέξιος
Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Πολυτεχνείου Κρήτης | Φεβρουάριος 2019

Η παρούσα διπλωματική έχει ως στόχο την αναγνώριση και προστασία της βιομηχανικής κληρονομιάς με την παράλληλη ένταξη των βιομηχανικών κελυφών στον ενεργό ιστό της πόλης.

Κάθε πόλη και κτίριο μέσα σε αυτήν δεν είναι αυθύπαρκτο, αλλά πολυπαραγοντικό αποτέλεσμα. Το βιομηχανικό συγκρότημα των ΧΡΩ.ΠΕΙ βρίσκεται σε ένα ιδιαίτερο σημείο της Αττικής. Στο όριο Αθήνας –Πειραιά δημιουργείται μια ζώνη που εκτείνεται από την οδό Πειραιώς ως το θαλάσσιο μέτωπο που αποτελείται από ετερόκλητα και αντιθετικά στοιχεία μεταξύ τους δίνοντας την δυνατότητα επαναπροσδιορισμού του χώρου.
Η πρόταση θα κινηθεί σε 2 σκέλη:
_ μια γενική κατεύθυνση υπερνίκησης της αμηχανίας του αδόμητου χώρου, μέσω της δημιουργίας ενός δυναμικού συστήματος ροών που εισέρχονται από την πόλη- δημοσίων χώρων (ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ)

_ δημιουργία ενός πολιτιστικού, εκπαιδευτικού και αθλητικού πυκνωτή της περιοχής. Το δεύτερο σκέλος θα επιτευχθεί με την επανάχρηση του διατηρητέου βιομηχανικού συγκροτήματος των ΧΡΩ.ΠΕΙ (χρωματατουργεία Πειραιώς), σημαντικό δείγμα της βιομηχανικής ιστορίας της Ελλάδος. Ένα μέρος του θα διαμορφωθεί και θα σχεδιαστεί ως μουσείο αθλητικής ιστορίας της Αττικής και θα συνδεθεί με τους παρακείμενους υφιστάμενους και προτεινόμενους αθλητικούς χώρους.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΕΡΙΟΧΗΣ :
 Η περιοχή είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εξέλιξη του βιομηχανικού άξονα της Πειραιώς και την ανάπλαση που έχει ήδη αρχίσει να εκπονείται στον Φαληρικό όρμο (υπογειοποίηση Λ. Ποσειδωνος- ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος).

Μια αναλυτική προσέγγιση μας φέρνει σε επαφή με ένα μεταβατικό τοπίο που λειτουργεί ως όριο στην συνοχή της πόλης. Οι ασύνδετες χρήσεις γης (κατοικία, εκπαίδευση, αθλητισμός, βιομηχανία), η απουσία πρασίνου σε μεγάλο τμήμα της περιοχής, οι κεντρικοί οδικοί άξονες (οδ. Πειραιώς, Λ. Ποσειδώνος), τα διατηρητέα βιομηχανικά κελύφη, τα τοπόσημα (Γ.Καραϊσκάκης- ΣΕΦ), παραλιακό μέτωπο ενέχουν δυναμικές που θα συμβάλλουν στην συνοχή του αστικού ιστού.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ :
_λάμες- υποδοχείς αστικότητας που εισέρχονται στην περιοχή και δημιουργούν πλατώματα
_διαμόρφωση κεντρικής περιπατητικής διαδρομής που διατρέχει την περιοχή
_εξασφάλιση συνέχειας- σύνδεσης με το θαλάσσιο μέτωπο μέσω της επέκτασης υπογειοποίησης της λ. Ποσειδώνος και στο τμήμα μεταξύ του ΣΕΦ και του γηπέδου Γ.Καραϊσκάκης
_προσθήκη νέων χρήσεων για την δημιουργία ενός πολεοδομικού κέντρου


ΙΔΕΑ ΕΠΑΝΑΧΡΗΣΗΣ:
Τα βιομηχανικά συγκροτήματα πέραν της ιδιάζουσας πολιτιστικής τους αξίας κατέχουν λόγω χρήσης κεντρική θέση στον αστικό ιστό και αποτελούν δυναμικό κτιριακό απόθεμα. Συνήθως η χρήση που επιλέγεται σχετίζεται με τον πολιτισμό και παράλληλα συμπληρωματικά με χρήσεις που υπολείπονται σε μια πόλη.

Στην περίπτωση μας τα ΧΡΩ.ΠΕΙ επιλέγονται να αποτελέσουν την είσοδο στην ευρύτερη περιοχή και να συσπειρώσουν εκπαιδευτικές και πολιτιστικές χρήσεις. Το δεξί τμήμα απευθύνεται στους φοιτητές και μαθητές των παρακείμενων περιοχών με την δημιουργία φοιτητικών/ μαθητικών εστιών (κάλυψη αναγκών παρακείμενων εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων όπως Πα.πει, Ράλλεια πρότυπα σχολεία, ναυτικό λύκειο Πειραία κ.α), βιβλιοθήκη, αίθουσες σεμιναρίων, εργαστηριακές αίθουσες, αίθουσα πολλαπλών χρήσεων.
Το αριστερό τμήμα θα απευθύνεται στην ευρύτερη περιοχή με την δημιουργια ενός δημοτικού γυμναστηρίου, εστιατόριου, καφετέριας και του μουσείου αθλητικής ιστορίας.


ΧΡΩ.ΠΕΙ:
Τα ΧΡΩ.ΠΕΙ ή Χρωματουργεία Πειραιά ιδρύθηκαν το 1890 από τον Σπ. Οικονομιδή ως μια μικρή ομόρρυθμη εταιρεία που παρήγαγε χρωστικές ουσίες. Από αρχιτεκτονικής άποψης τα κτίρια αντανακλούσαν την εποχή καθώς ήταν πέτρινα με δίριχτες στέγες.

Το 1950 πέραν στην ιδιοκτησία του Σ. Σοφιανόπουλου με την στροφή παραγωγής στα φάρμακα. Έγινε αύξηση του κτιριακού όγκου και μεταστροφή στην χρήση οπλισμένου σκυροδέματος.

Το 1980 εντάχθηκαν στις προβληματικές επιχειρήσεις και έκλεισαν οριστικά το 1989.με το ΦΕΚ του 1997 κηρύχθηκαν διατηρητέα.  Σήμερα ανήκουν στον Ε.Ο.Φ και εκκρεμεί η νέα χρήση τους.

ΣΥΝΘΕΤΙΚΉ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ: 
Προσπάθεια διατήρησης και επανάχρησης τόσο πέτρινων όσο και μικτών κατασκευών. Σύνδεση των δυο κτιρίων φέρουσας τοιχοποιίας με έναν μεταλλικό σκελετό που θα λειτουργεί αυτόνομα. Αντικατάσταση των στεγών από μεταλλικό πλέγμα που θα συνεργάζεται με τα φέροντα στοιχειά των κτιρίων. Λόγω της ελεύθερης κάτοψης των βιομηχανικών κτιρίων οι χώροι θα σχεδιαστούν ώστε να προσφέρουν ανάλογα την χρήση μια διαφορετική χωρική εμπειρία.

















ΚΤΙΡΙΟΛΟΓΙΚΟ:
_είσοδος-foyer
_βιβλιοθήκη αθλητικού περιεχομένου
_διαδραστικές αίθουσες
_αίθουσα διαλέξεων
_εκθεσιακοί χώροι αθλητικών έργων
_εκθεσιακός χώρος αθλητικών μηχανημάτων
_ γραφεία
_καφετέρια-μπαρ



Read More...

Δ054.17 Επανερμηνείες του Φθαρμένου

Διπλωματική Εργασία: Επανερμηνείες του Φθαρμένου
Φοιτητές: Αχιλλέας Μπαρουξής, Ελένη Χουσέν
Επιβλέπων καθηγητής: Κωνσταντίνος Ιωαννίδης
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών | Ιούνιος 2017


Η διπλωματική μας εργασία επεξεργάζεται το θέμα της κατοίκησης και συγκεκριμένα την έννοια της ελάχιστης δομής. Δημιουργήσαμε 2 κατοικίες, μία μόνιμης και μία προσωρινής διαμονής (καταφύγιο), οι οποίες ενσωματώνονται σε ερειπωμένα κελύφη που έχουν υποστεί φθορά. Με αυτόν τον τρόπο επανοηματοδοτούμε το παλιό, δίνοντάς του μια νέα χρήση και αναζητούμε μια ισορροπία, έναν κοινό τόπο, μεταξύ 2 πλήρως ανεξάρτητων ολοτήτων. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να μελετήσουμε πώς η αρχιτεκτονική μπορεί να αντιμετωπίσει την έννοια της φθοράς χωρίς να την αναιρέσει ή να την επιβραδύνει, πώς μπορεί να συμβιώσει μαζί της σε μια προσπάθεια δημιουργικής επανάχρησης και κυρίως πώς μπορεί να συμφιλιώσει τον χρήστη με αυτή.

Ακολουθώντας τη λογική του keep us found, οι νέες κατασκευές που προτείνουμε είναι ανεξάρτητες πλήρως και ακολουθούν τους δικούς τους συνθετικούς κανόνες, οι οποίοι προκύπτουν ύστερα από τις νέες χωρικές σχέσεις που δημιουργεί η ερείπωση.

Το καταφύγιο χωροθετείται στην πόλη Salir do Porto της Πορτογαλίας, στα όρια των πέτρινων τοίχων που έχουν απομείνει από το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας. Πρόκειται για μια ορθογωνική κατασκευή με ξεκάθαρη γεωμετρία και εμφανή την κατασκευαστική δομή, στο εσωτερικό της οποίας δημιουργείται μια ατμόσφαιρα που αλλάζει συνεχώς ανάλογα με τις εξωτερικές συνθήκες, καθώς δεν υπάρχουν κάθετα στοιχεία πλήρωσης. Όλες οι χρήσεις φιλοξενούνται στο εσωτερικό της κατασκευής χωρίς ωστόσο να είναι προκαθορισμένη η χωροθέτησή τους και με την ελάχιστη τεχνητή υποδομή.


Η δεύτερη κατοικία τοποθετείται στην Περιστερά Θεσσαλονίκης, εντός των πέτρινων τοίχων μιας ερειπωμένης κατοικίας. Πρόκειται για έναν ευέλικτο σχεδιασμό σε λογική split-level, με ενιαίους χώρους σε διαφορετικά επίπεδα και μεγάλα ανοίγματα, ο οποίος εκπαιδεύει τον χρήστη και δεν προκαθορίζει έναν τρόπο διαβίωσης.


Παλιό και νέο ανασυντίθενται μαζί μέσα από μια μορφοποιητική διαδικασία και αλληλονοηματοδοτούνται. Τέλος το ερείπιο αντιμετωπίζεται σαν ένα καινούριο έργο και αποκτά ξανά σχέση με το περιβάλλον του, ενώ ταυτόχρονα αφήνει διαφορετικά περιθώρια ερμηνείας  που εξαρτώνται από την προσωπικότητα του χρήστη.

Read More...

Δ016.17 Έξαλα σε ένα αστικό αρχιπέλαγος, παρεμβαίνοντας στην αθηναϊκή ταράτσα

Τίτλος: Έξαλα σε ένα αστικό αρχιπέλαγος, παρεμβαίνοντας στην αθηναϊκή ταράτσα
Φοιτητές: Βλαχούλης Κωνσταντίνος, Μακρίδης Αλέξανδρος, Παππάς Σεραφείμ
Επιβλέποντες: Γαβρήλου Έβελυν, Πανηγύρης Κωστής
Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Ιούνιος 2017


Αν παρομοιάσουμε το εσωτερικό της πόλης με τον βυθό, και την ροή της καθημερινότητας με την θάλασσα, που σε παρασέρνει σαν ρεύμα στους ρυθμούς της και συνεχώς μετακινείσαι όπου σε πάει, τότε τα δώματα είναι τα έξαλα του αστικού αρχιπελάγους, που ξεπροβάλλουν πάνω από την επιφάνεια της πόλης και έτσι μπορείς να πιαστείς από αυτά και να αποδράσεις για λίγο.


Η έννοια των έξαλων εκφράζεται με την επιλεκτική ενεργοποίηση κάποιων ταρατσών εντός του πυκνοδομημένου ιστού, μέσω του πλήθους των τυπολογιών που προτείνονται ως εναρκτήριο λάκτισμα για την κατοίκηση αυτού του νέου εδάφους, κατά μία έννοια, του γνωστού και πολυπόθητου αέρα που ορίζει η κορυφογραμμή, και κατ’ επέκταση του αττικού λεκανοπεδίου. Οι τυπολογίες τοποθετούνται σε δώματα που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη στρατηγική, και εν τέλη χαρακτηρίζονται ως έξαλα.



Αυτές καθ’ αυτές ταξινομούνται βάσει προγράμματος στις κατηγορίες γεωμορφία, μεταφορά, δώμα-δώμα, θέαση, διαδραστικότητα, παραθερισμός και σχόλιο συνοδευόμενες από χαρακτηριστικά όπως επιφάνεια κάλυψης, βασικές διαστάσεις, κύρια υλικά, ενδεικτικός αριθμός ατόμων, αριθμός μερών, εποχικότητα και τέλος την ανάγκη τους για νερό και για ρεύμα.


Μια τέτοια πρόθεση δεν χωρά σε στενά περιθώρια τοπικής εφαρμογής καθώς περιοχές αστικού ιστού όπως της Αθήνας εμφανίζουν παρόμοια χαρακτηριστικά και έτσι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα κοινό, μεταφερόμενο, πρότζεκτ. Ως μοντέλο εφαρμογής της ιδέας επιλέγεται η περιοχή της Νεάπολης με τις απότομες κλίσεις από την μια και τις οπτικές φυγές προς την Ακρόπολη από την άλλη, σαν ένα κομμάτι γης που διαθέτει την αστική γεωλογία για την οποία μιλάμε.




Τέλος, το πώς θα αφουγκραστεί η πόλη τα έξαλα δεν είναι εφικτό να προσδιοριστεί με ακρίβεια καθώς μιλάμε για μια τελείως άγνωστη δράση την οποία θα ακολουθήσει, μια εξίσου άγνωστη αντίδραση. Γενικότερα, η φύση του πρότζεκτ εστιάζει στην πρόθεση και την προσέγγιση του πάνω μέρους, και όχι τόσο στην μοναδιαία λύση του. Για το λόγο αυτό αφήνει ανοιχτές διόδους στην πλειοψηφία των μερών του, σε κάθε πολίτη-περιπατητή, υποστηρικτή-αντιφρονούντα, θεατή-ηδονοβλεψία.




Links:
Read More...