Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...

Δ033.16 WarScape: Αισθητική της Εξαφάνισης

Τίτλος εργασίας: WarScape: Αισθητική της Εξαφάνισης
Υπότιτλος: Πολεμικό Μουσείο στο ακρωτήρι Μεγάλου Εμβόλου
Φοιτήτρια: Αθηνά Αθιανά
Επιβλέπων Καθηγητής: Κωνσταντίνος Σακαντάμης 
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών
Ιούλιος 2016 

Η οικονομική και κοινωνική κρίση έχει οδηγήσει στην υποβάθμιση περιοχών με σημαντικό ιστορικό και πολιτιστικό υπόβαθρο. Η διπλωματική εργασία σχεδιασμού ασχολείται με την περίπτωση του Αγγελοχωρίου, το οποίο αποτελεί ένα παραθαλάσσιο χωριό, στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης, σχεδόν πάνω στο ακρωτήριο ‘Μεγάλο Καραμπουρνού’ ή ‘Μεγάλο Έμβολο’. Το Αγγελοχώρι βρίσκεται σε ιδιαίτερα προνομιακή θέση, στην είσοδο του Θερμαϊκού Κόλπου, ενώ σε κοντινή απόσταση από την περιοχή επέμβασης σημειώνονται η αρχαία πόλη Αινεία, αλυκές και σημαντικοί υδροβιότοποι, κάτι το οποίο έχει οδηγήσει σε σημαντική οικονομική και τουριστική ανάπτυξη. 
Η μελέτη αφορά την αξιοποίηση και την αστική ανάπτυξη του ακρωτηρίου του Μεγάλου Εμβόλου, το οποίο αποτελεί ένα φυσικό ναυτικό οχυρό υπό τη διοίκηση του Πολεμικού Ναυτικού. Το Μεγάλο Έμβολο είναι μια περιοχή με ιδιαίτερο ιστορικό και πολιτιστικό ενδιαφέρον το οποίο εντοπίζεται στο Οθωμανικό Φρούριο, κατασκευασμένο το 1883, το Φάρο του Μεγάλου Εμβόλου–μνημείο βιομηχανικής κληρονομιάς- ένα Bunker από το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο καθώς και επιπλέον πυροβολεία.
 Η πρόταση στοχεύει στην ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς του τοπίου, μέσα από τη μελέτη της περίπλοκης σχέσης φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος. Ως αποτέλεσμα, η πρόταση επικεντρώνεται στο σχεδιασμό ενός Πολεμικού Μουσείου, το οποίο εντάσσεται πλήρως στο τοπίο, δημιουργώντας ένα σύγχρονο φρούριο. Η βασική ιδέα της σύνθεσης εντοπίζεται στην  εξέταση της περιοχής επέμβασης ως ένα ‘Τοπίο Πολέμου’ υπό το πρίσμα των χαρακτηριστικών μιας Πολεμικής Μηχανής, όπως εντοπίζονται στη μελέτη του Paul Virilio: “Bunker Archeology”, για τα Bunker του Ατλαντικού Τείχους. Το Πολεμικό Μουσείο προκύπτει ως μια τοπική παρέμβαση που παραπέμπει σε μια ‘Αισθητική της Εξαφάνισης’. 

Το Πολεμικό Μουσείο οργανώνεται σε δύο επιμέρους τμήματα, το Κυρίως Μουσείο και το Ανοιχτό Μουσείο, το οποίο μπορεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα από το πρώτο. Το σύνθετο κτιριολογικό πρόγραμμα συμπληρώνει ένα μικρό καφέ-εστιατόριο, ένας χώρος πολλαπλών χρήσεων καθώς και η διαμόρφωση διαδρομών και στάσεων στα σημεία ενδιαφέροντος, προσφέροντας στην περιοχή όλα τα απαραίτητα εφόδια για τη λειτουργία της ως ένα κέντρο υπερτοπικού χαρακτήρα. 

Στο σύνολο της η πρόταση στοχεύει να αναδείξει το ιστορικό υπόβαθρο της περιοχής του Μεγάλου Εμβόλου ως στρατιωτικό και ναυτικό οχυρό, καθώς και τη νευραλγικής σημασίας τοποθεσία για την προστασία της πόλης της Θεσσαλονίκης, κάνοντας παράλληλα μια σαφή αναφορά στο σύγχρονο πόλεμο.

Read More...

Ε105.18: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ, ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ ΕΝΟΣ ΑΣΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ: Η ΝΑΠΟΛΗ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΝΑΦΟΡΑΣ

ΤΙΤΛΟΣ: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ, ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ ΕΝΟΣ ΑΣΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ:
ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ: Η ΝΑΠΟΛΗ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΝΑΦΟΡΑΣ
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
ΑΛΙΚΗ - ΙΩΑΝΝΑ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ
ΕΠΙΒΛΕΠΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΙΒΑΣ
ΙΟΥΝΙΟΣ 2018




Με αφορμή την οικονομική και πολιτιστική κρίση κρίνεται αδήριτη ανάγκη εφαρμογής της τακτικής της επανάχρησης, με πολλαπλά οφέλη τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στην ίδια την κοινωνία. Επιλέγεται η πόλη Νάπολη της Ιταλίας ως παράδειγμα αναφοράς, λόγω των ιδιαίτερων ιστορικών και αστικών στοιχείων της που την κάνουν μοναδική με θεματικό πυρήνα την ανάλυση του αρχαίου πυρήνα της πόλης. Μελετάται βιωματικά ο ανενεργός εκκλησιαστικός πλούτος και το αξιόλογο αρχαίο αστικό δίκτυο που διαθέτει μέσω βιωματικής έρευνας. 
Θεωρώντας δεδομένο το ρόλο των μνημειακών κτηρίων ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε παρελθόν – παρόν – μέλλον, παρατηρούνται οι μεγάλοι τόποι λατρείας χωροθετημένοι στο σχέδιο πόλης να προσδιορίζουν τη σχέση κατοίκησης – θρησκείας, να ενσωματώνονται στον αστικό ιστό και να συνιστούν αστικούς θύλακες. Τα κενά κελύφη των ανενεργών θρησκευτικών χώρων αποτελούν κόμβους πολιτισμού, λειτουργούν ως στάσεις, συνδέουν τις μεμονωμένες γειτονιές, συμβάλουν στην αξιολόγηση του αστικού ιστού και τελικά συνιστούν αφορμή και αιτία για την ιστορική αναβίωση του παρελθόντος και της ατμόσφαιρας του τόπου. Η έρευνα τελικά περιλαμβάνει είκοσι εκκλησίες που βρίσκονται στον αρχαίο πυρήνα και είναι ανενεργοί ή/ και κλειστοί στο κοινό, οι οποίοι μελετώνται ιστορικά και με προσωπική έρευνα, κωδικοποιούνται και τοποθετούνται στον αστικό ιστό ως σύνολο.
Με κατευθυντήριους άξονες τη βιωσιμότητα, τη συμβατότητα, την κινητικότητα των χρηστών και την αποκατάσταση της πολιτιστικής ταυτότητας, προκύπτει μια στρατηγική αναγνώρισης – αξιολόγησης – ανάδειξης του αστικού τοπίου της πόλης. Στόχοι της στρατηγικής η δημιουργία διαδρομών – βρόγχων σύνδεσης παρηκμασμένων εκκλησιών ως ιστορικές μνήμες και η ένταξή τους στην καθημερινότητα των κατοίκων και τη ροή των επισκεπτών. Χαράσσονται πορείες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον ανάλογα με το προφίλ και τα ενδιαφέροντα του κάθε χρήστη ο οποίος μπορεί να είναι κάτοικος, φοιτητής, εποχικός επισκέπτης, αρχιτέκτονας, ιστορικός, ερευνητής είτε απλώς περιπατητής. Κάθε διαδρομή ακολουθεί τον αστικό ιστό, εγγράφεται σε μεγάλο τμήμα του αρχαίου πυρήνα, αναδεικνύει τις εκκλησίες – στάσεις και το περιβάλλον τους, αποφεύγει την επανάληψη του ίδιου περάσματος και απαλείφει εκκλησίες που δεν ανήκουν σε αυτήν.
Σκοπός του συνόλου των κλειστών περιπάτων είναι η σύνδεση των εκκλησιών σε ένα οργανωμένο δίκτυο ιστορικού, αρχιτεκτονικού, καλλιτεχνικού, τουριστικού, ερευνητικού και ανθρωπιστικού ενδιαφέροντος αναδεικνύοντας τη δυνατότητα αξιοποίησης των υπαρχόντων κελυφών. Αυτές οι στάσεις – κόμβοι μπορούν να αποτελέσουν πεδίο πρωτοβουλίας και δράσης για τους φορείς της αυτοδιοίκησης σε συνεργασία με εθελοντικές ομάδες, μη κυβερνητικούς οργανισμούς, πανεπιστημιακές κοινότητες και ομάδες πολιτών με σκοπό την ενδελεχή παρακολούθηση, αξιοποίηση και επανάχρησή τους. Με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι κόμβοι εντάσσονται σε πολλαπλούς κλειστούς περιπάτους  μεταφέροντας εναλλακτικές εικόνες της πόλης. Οι επιλεγμένες εκκλησίες κωδικοποιούνται και κατηγοριοποιούνται ανάλογα με πέντε (5) κριτήρια σε έντεκα (11) υποκατηγορίες και δεκατρείς (13) διαδρομές – βρόγχους.
Συμπερασματικά, η τρέχουσα ερευνητική εργασία επικαιροποιεί και εξελίσσει το υπάρχον ιστορικό μητρώο και εγγράφει αστικές διαδρομές – βρόγχους, χρησιμοποιώντας ως στάσεις – κόμβους είκοσι (20) επιλεγμένες εγκαταλελειμμένες εκκλησίες. Επιζητείται η υιοθέτηση των κλειστών περιπάτων από τους τους χρήστες, οι οποίοι δύνανται να προσδώσουν το προσωπικό τους στοιχείο στη φυσιογνωμία του αστικού τοπίου, να αναβιώσουν και να συνεχίσουν την ιστορία, να μετατρέψουν την πόλη σε ζωντανό οργανισμό. Εκεί εκπαιδεύουν, ψυχαγωγούν και αναπτύσσουν τον εαυτό τους, δίνοντας πνοή στο επίπονο αλλά απαραίτητο ανθρωπιστικό και ιστορικό εγχείρημα της διάσωσης της εκκλησιαστικής κληρονομιάς της πόλης. Φιλοδοξία του έργου είναι η δημιουργία και προώθηση ενός τεράστιου δικτύου προσωρινών εγκαταστάσεων στους χώρους και η ήπια προσαρμογή συμβατών χρήσεων για την ανάδειξη της ιστορικότητας και την προστασία της αρχιτεκτονικής τους μέσω της επανάχρησης.


                                
Read More...

Ε101.16 Τραπεζογραμμάτια Ευρώ. Αρχιτεκτονικές Απεικονίσεις.

Τίτλος: Τραπεζογραμμάτια  Ευρώ. Αρχιτεκτονικές  Απεικονίσεις.
Φοιτήτρια: Αδαμαντία Στούρα
Πανεπιστήμιο Πατρών, Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών

Η εργασία αυτή αναφέρεται στη σχέση αρχιτεκτονικής  και νομίσματος.  Συγκεκριμένα, μελετάμε τις σχεδιαστικές αναπαραστάσεις των χαρτονομισμάτων του Ευρώ, οι οποίες κάνουν αναφορά σε στοιχείο του χώρου. Ο προβληματισμός που δημιουργήθηκε λόγω των αφηρημένων αρχιτεκτονικών απεικονίσεων στο ευρωπαϊκό κοινό νόμισμα, υπήρξε η αφορμή για να ξεκινήσει η έρευνά μας. Στόχος της εργασίας είναι να διερευνηθεί η σημασία της αρχιτεκτονικής για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, έτσι όπως αυτή απεικονίζεται στα τραπεζογραμμάτια του Ευρώ.  
Για  τη συγγραφή της εργασίας χρειάστηκε βιβλιογραφική μελέτη, επιτόπια έρευνα και συνεντεύξεις με ανθρώπους που έχουν σχεδιάσει και χαράξει χαρτονομίσματα και κέρματα. Η επικοινωνία με τον καλλιτέχνη που φιλοτέχνησε τα ελληνικά κέρματα του Ευρώ  (βλ. Γιώργος Σταματόπουλος) και με τον καθηγητή χαρακτικής Α΄ εργαστηρίου της  Ανώτατης Σχολής  Καλών Τεχνών (βλ. Ιωάννης Γουρζής),  υπήρξε πολύ σημαντική για το συγκεκριμένο θέμα, καθώς δεν υπάρχει κάποια συνολική μελέτη που να σχετίζεται άμεσα με την ανάλυση των απεικονίσεων στο Ευρώ. 


Από την συνολική έρευνα προέκυψαν πολύ σημαντικά στοιχεία που μας οδήγησαν σε δύο συμπεράσματα. Κάθε κοινό νόμισμα, αφενός στηρίζεται πάνω σε κοινή ταυτότητα, αφετέρου επιχειρεί να κατασκευάσει κοινή ταυτότητα. Στο κοινό νόμισμα του Ευρώ, η αρχιτεκτονική διαδραμάτισε αυτό τον διπλό ρόλο. 
Το κλασικό λεξιλόγιο της αρχιτεκτονικής και ο τρόπος με τον οποίο αστικοποιήθηκε η Ευρώπη, είναι τα δύο στοιχεία που προβάλλονται άμεσα από τις σχεδιαστικές αναπαραστάσεις και φανερώνουν την υπάρχουσα κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα.  Όσον αφορά, το δεύτερο συμπέρασμα  ότι δηλαδή το Ευρώ επιδιώκει να κατασκευάσει κοινή ταυτότητα, εδώ η συμβολή της αρχιτεκτονικής λαμβάνει μεταφορική ερμηνεία. Από τη μια πλευρά, η αρχιτεκτονική χρησιμοποιείται για να εκφράσει το όραμα της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης που είναι  να λειτουργεί η Ευρώπης ως μια ενιαία οικονομικοπολιτική μονάδα και από την άλλη, χρησιμοποιείται για να φανερώσει το κύρος και την δύναμη της Ευρώπης. 
Read More...

Ε103.17 Περπατώντας. Χωρική Εμπειρία και Αντίληψη Εν Κινήσει

Τίτλος: Περπατώντας. Χωρική εμπειρία και αντίληψη εν κινήσει.
Φοιτήτρια: Άντρεα Πηλαβάκη
Επιβλέπουσα καθηγήτρια: Αριάδνη Βοζάνη
Ημερομηνία παρουσίασης: Φεβρουάριος 2017
Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ


Η ερευνητική αυτή εργασία επιχειρεί να διερευνήσει τη σημασία της εν κινήσει εμπειρίας του σώματος στην διαμόρφωση της σχέσης του ανθρώπου με το χώρο. Υποστηρίζουμε ότι η εν κινήσει εμπειρία μέσω του περπατήματος, είναι η κατ’ εξοχήν χωρική εμπειρία, καθώς η ενεργοποίηση του σώματος ανάγει τον άνθρωπο από παθητική παρουσία σε δυναμικό συστατικό του χώρου. Το υποκείμενο μέσω της κίνησης αντιλαμβάνεται απλώς τις χωρικές αλληλουχίες ή είναι ικανό ως ένα βαθμό και να τις μετασχηματίσει;
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες από το πεδίο των νευροεπιστημών και της ψυχολογίας, οι επιπτώσεις του περπατήματος στον ανθρώπινο εγκέφαλο είναι ιδιαίτερα ισχυρές. Τα ερεθίσματα που λαμβάνει κατά την διαδικασία της περιπατητικής πορείας είναι καθοριστικά για την σκέψη και την ταυτότητα του.  
Αφού γίνει αναφορά σε βασικούς “τύπους” του στοχαστικού κυρίως περπατήματος, θα διακρίνουμε την περιπατητική εμπειρία σε δύο βασικές κατηγορίες ανάλογα με την “χορογραφία” της κίνησης του σώματος και του βλέμματος. Η πρώτη κατηγορία αφορά τον περίπατο σε χωρικά συστήματα όπου το βλέμμα είναι ικανό να ανοίγεται σε βάθος, ενώ η δεύτερη σε εκείνα τα χωρικά συστήματα (φυσικά ή αστικά) όπου οι οπτικές φυγές είναι περιορισμένες και το βλέμμα αλλάζει συχνά διεύθυνση. Με ποιους τρόπους βιώνεται ο χώρος, τι συναισθήματα προκαλεί και πως διαμορφώνεται η αντιληπτική διαδικασία σε κάθε περίπτωση;


Read More...

Δ021.16 UNPRISONING: (ΑΠΟ)ΦΥΛΑΚΗ ΣΕ ΠΟΛΗ. ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Τίτλος: Unprisoning: (Απο)φυλακή σε Πόλη. Ανάπλαση της Περιοχής των Φυλακών Κορυδαλλού
Φοιτήτρια: Αλεξάνδρα Καλυμνιού
Επιβλέπων Καθηγητής: Αικατερίνη Λιάπη
Πανεπιστήμιο Πατρών, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών 
Νοέμβριος 2016


Η εργασία αυτή αφόρα στη δημιουργία ενός κέντρου επανένταξης  για ανήλικους αποφυλακισμένους, το οποίο τοποθετείται σε μια έκταση 100 στρεμμάτων, τα οποία θα εκμεταλλευτούμε, ώστε να δώσουμε στην πόλη της Αθήνας μια ανάσα πρασίνου, με το σχεδιασμό ενός πάρκου. Πιο συγκεκριμένα το έργο αυτό θα εγκατασταθεί στα οικόπεδα, όπου σήμερα στεγάζονται οι αντρικές και γυναικείες φυλακές  Κορυδαλλού. Αυτό σημαίνει ότι απομακρύνουμε τις φυλακές από την πόλη, αφού από την ερευνητική εργασία, η οποία προηγήθηκε της διπλωματικής αυτής εργασίας , αποδεικνύεται, ότι η ύπαρξη των φυλακών στην πόλη δημιουργεί προβλήματα, μιας που στο Δήμο υπάρχουν πολλοί χώροι διημέρευσης, όπως πλατείες, σχολεία και χώροι πολιτισμού. Στόχος της εργασίας είναι να μελετηθεί η συμπεριφορά των ανήλικων παραβατών, το σύστημα επανένταξης και τελικά να οργανωθεί και να σχεδιαστεί ένα κέντρο επανένταξης, που θα αφορά τους νεαρούς παραβάτες, αφού αυτοί θα έχουν εκτίσει  την ποινή τους. Το κέντρο επανένταξης κρατά τη μνήμη της φυλακής στην πόλη, σαν μια υπενθύμιση των αρνητικών στοιχείων, που δημιουργούσε αυτή- για πολλούς λόγους, οι οποίοι αναλύονται στην ερευνητική εργασία με τίτλο «Φυλακή και πόλη: φυλακές Κορυδαλλού»-  και σαν μια προσπάθεια να μετατρέψουμε τα στοιχεία αυτά σε κάτι θετικό, μέσω της εκπαίδευσης, της αλληλεπίδρασης και της αλληλεγγύης. Για τη συγγραφή της εργασίας χρειάστηκε βιβλιογραφική μελέτη, επιτόπια έρευνα, και φωτογραφική τεκμηρίωση. Από τη συνολική έρευνα προέκυψαν κάποια στοιχεία, τα οποία είναι ικανά να δώσουν σχεδιαστική λύση, η οποία θα σέβεται κατά κύριο λόγο την υφιστάμενη κατάσταση στη γειτονιά.


Read More...

Δ016.16 Αρθρώσεις επί της πόλης

Τίτλος Εργασίας: Αρθρώσεις επί της πόλης
Φοιτητές: Σωτήρης Μοναχογιός, Άκης Πολυκανδριώτης
Επιβλέπων καθηγητής: Αθανάσιος Σπανομαρίδης
Πανεπιστήμιο Πατρών, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών
Οκτώβριος 2016

Οι «Αρθρώσεις επί της πόλης» είναι ο τρόπος σύνδεσης διαφορετικών προγραμμάτων μέσω μίας διαδρομής, αλλά και ο τρόπος σύνδεσης όλου του συστήματος με την ίδια την πόλη. Η πρότασή μας αφορά τη σύνδεση / άρθρωση των σταθμών τρένων Αττικής / Λαρίσης και επιδιώκει να επαναδιαπραγματευτεί με μια κριτική ματιά τη σχέση της πόλης με τις υποδομές, τη φύση, το συλλογικό χώρο, τη μνήμη, τη συντήρηση και αποκατάσταση υπαρχουσών δομών και την τοπογραφία, με εργαλείο τις πολλαπλές κλίμακες [κλίμακα πόλης, προγράμματος και λεπτομέρειας].

Το εσωστρεφές σύστημα της επέμβασης διαφοροποιείται από την πόλη σε επίπεδο τομής, λεπτομέρειας και υλικού. 

Η πρόταση αρθρώνεται «επί της πόλης», με τον ορισμό αυτό να έχει διπλή σημασία: Ερμηνεύεται αφ’ ενός ως υπέρθεση στην πόλη, καθώς η πρόταση βρίσκεται σε ψηλότερο επίπεδο από τον υπάρχοντα ιστό της. Αφ’ ετέρου, με μία δεύτερη ανάγνωση αποκαλύπτεται η αντιθετική φύση των δύο κόσμων, πρότασης και πόλης, καθώς η πρόθεση «επί» ερμηνεύεται στην αρχαία ελληνική ως «εναντίον». 
Η διαδρομή αναδιπλώνεται μέσα στη πόλη και έρχεται σε επαφή με αυτή μέσω υποστυλωμάτων που αναδύονται από το έδαφος. Σε επίπεδο λεπτομέρειας, το σημείο ένωσης της κολώνας με τη διαδρομή εξαϋλώνεται  από το φως, δίνοντας την εντύπωση πως η κολώνα δεν φέρει το φορτίο της διαδρομής. Η άρθρωση αυτή επαναλαμβάνεται σε κάθε σημείο επαφής της κολώνας με διαδρομή ή με πρόγραμμα.
Σε επίπεδο υλικότητας, ο δομικός σκελετός της διαδρομής είναι μεταλλικός και το υλικό του δαπέδου της είναι ταρτάν, ένα μαλακό υλικό που μαζί με το μέταλλο διαφοροποιούνται από το σκυρόδεμα, το υλικό της τυπικής αθηναϊκής πόλης.

ΠΡΟΣΒΑΣΕΙΣ

Η κύρια είσοδος στη διαδρομή επιτυγχάνεται από τα δύο συμπλέγματα σταθμών τραίνων που βρίσκονται στα άκρα της [Λαρίσης και Αττικής]. Εκεί πραγματοποιείται η μεγαλύτερη ροή από και προς την περιοχή επέμβασης. Εκτός από τις κύριες, υπάρχουν και δευτερεύουσες είσοδοι [σκάλες, ανελκυστήρες] σε διάφορα άλλα σημεία της διαδρομής. Η πρόσβαση σε ένα πρόγραμμα επιτυγχάνεται μέσω της διαδρομής και όχι απευθείας από την πόλη. 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

Οι υπάρχουσες υποδομές τραίνων αποτελούν το εφαλτήριο σχεδιασμού της πρότασης. Μία άλλη μορφή υποδομής, η άυλη υποδομή του διαδικτύου, αποτελεί τη βάση δημιουργίας ενός συλλογικού χώρου εργασίας [co-working space] στο μέσο της διαδρομής. Στα ενδιάμεσα τμήματά της μεταξύ σταθμών και co-working, αναπτύσσονται περεταίρω προγράμματα σε συγκεκριμένες θέσεις που υποδεικνύονται από τις ήδη υπάρχουσες συνθήκες της πόλης [Κήπος, Πολεμικό Καταφύγιο Β’ Π.Π., Αμαξοστάσιο Τρόλεϊ και Μουσείο Τομή].
ΤΥΠΟΛΟΓΙΑ ΚΟΛΩΝΑΣ

Ένας μεταλλικός σωλήνας κυκλικής διατομής, παρεμβάλλεται κάθε φορά ανάμεσα στην μπετονένια κολώνα της πόλης και στην πρόταση δημιουργώντας την απαραίτητη απόσταση των δύο στοιχείων σύνδεσης. Τέσσερα μεταλλικά ελάσματα στο εσωτερικό του σωλήνα συνδέουν την επέμβαση με την κολώνα μεταφέροντας τα φορτία της στο έδαφος. Τελος, το φως διαπερνά το σωλήνα εξαφανίζοντας τη σύνδεση.
Στα προγράμματα, η κολώνα εκτός από  την οικοδομική της υπόσταση, αποκτά προγραμματική λειτουργία και μετουσιώνεται σε κάτι καινούριο χάνοντας τον προηγούμενο χαρακτήρα της. Έτσι η κολώνα μετατρέπεται επιπλέον σε κατακόρυφη κυκλοφορία, στάση, καλωδιώσεις, χώρο υποδοχής, σωληνώσεις, κενό, φύση.

ΣΧΕΣΗ ΣΤΑΘΜΩΝ ΤΡΑΙΝΩΝ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ

Ο καθεδρικός ναός, το κέντρο και το σύμβολο του μεσαιωνικού κόσμου, είναι δόκιμο να συγκριθεί ως αστικός κόμβος με το σταθμό τραίνων [σιδηροδρομικό, μετρό ή ηλεκτρικό] της σύγχρονης πόλης.
Η κλίμακα, η εξαΰλωση, η έννοια του άπειρου χώρου, ο κατά μήκος άξονας και η κατακορυφότητα του καθεδρικού είναι χαρακτηριστικά που εισάγονται στους δύο σταθμούς [Λαρίσης, Αττικής]. Κατά το σχεδιασμό των δύο σταθμών τονίζεται το γεγονός της μετάβασης από και προς το τραίνο, το γεγονός της λιτανείας, κατ’ αντιστοιχία με τον καθεδρικό ναό.

ΣΤΑΘΜΟΣ ΛΑΡΙΣΗΣ

Εδώ βρίσκεται το ένα άκρο της διαδρομής. Όπως συμβαίνει και στο σταθμό Αττική, εμφανίζονται τα στοιχεία του καθεδρικού ναού στους σταθμούς ΟΣΕ και μετρό. Στο άνω επίπεδο του ΟΣΕ υπάρχουν χώροι εμπορικής χρήσης. 
ΦΥΣΗ

Η δεύτερη φύση, εκείνη που σχηματίζουμε σκόπιμα ή όχι μέσω της δράσης του πολιτισμού [John Dixon Hunt], εκείνη που περιλαμβάνει τα πάντα έξω από την άγρια φύση [Κικέρωνας], τεμαχιάζεται, κονσερβοποιείται. Οργανώνεται σε ένα απόλυτο, λογικό σχήμα, το τετράγωνο. Η θέση του συγκεκριμένου προγράμματος ορίζεται ώστε να δημιουργεί μία διαλεκτική σχέση με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη των Αθηνών που βρίσκεται απέναντί του. Η κολώνα της στήριξης καταλήγει στην ελιά. 


COWORKING SPACE
Το διαδίκτυο είναι μια υποδομή που φαντάζει απαραίτητη για τη σύγχρονη εκδοχή της εργασίας και διατηρεί το πρόγραμμα αυτό σε λειτουργία. Η διαδρομή πλάθει το κτίριο και οι πλάκες του προκύπτουν από τα τμήματά της. Ο χώρος αυτός προορίζεται για άτομα ή ομάδες που επιθυμούν να εργασθούν κάτω από την ίδια στέγη. Οι παροχές σε αυτό το συλλογικό χώρο εργασίας είναι οι άκρως βασικές και προκύπτουν από τις μετουσιώσεις της κολώνας στήριξης: τα γραφεία με παροχή ρεύματος, τα καθιστικά, η υποδοχή, τα εσωτερικά αίθρια και οι χώροι υγιεινής.
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΟΥ Β’ Π.Π

Γύρω από το πολεμικό καταφύγιο του Β’ Π.Π δημιουργείται τάφρος, ως ανασκαφή που φέρνει στο φως το εύρημα. Το καταφύγιο δεν είναι ένα ξένο σώμα στο χώρο αλλά συνεχίζει να υπάρχει στο περιβάλλον που γεννήθηκε, καθώς τα υποστυλώματα του κτιρίου μέσα στο οποίο βρισκόταν διατηρούνται.


ΑΜΑΞΟΣΤΑΣΙΟ ΤΡΟΛΕΥ

Το αμαξοστάσιο τρόλεϊ είναι ένα από τα τρία της Αθήνας [φιλοξενεί το 1.4% των οχημάτων του δικτύου]. Το κτίριο διατηρεί το δομικό του σκελετό και μοιράζεται σε δύο τμήματα-ενότητες, τον ήδη υπάρχοντα χώρο εργασίας και ένα δημόσιο χώρο, τον οποίο διαπερνά η διαδρομή.
ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΟΜΗ

Το μουσείο τομή αποτελεί μια διαδικασία αποκάλυψης των δομών της πόλης στον κατακόρυφο άξονα. Κατά την άνοδο  υπάρχει εξωστρέφεια και παρατήρηση της πόλης, ενώ στο υπέδαφος ο παρατηρητής κοιτάζει προς το εσωτερικό, τα σπλάχνα της. Το μουσείο έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζεται σε ύψος και βάθος ανάλογα με τις επεκτάσεις της πόλης.
ΣΤΑΘΜΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Κατ’ αναλογία με τον σταθμό Λαρίσης τα στοιχείου του καθεδρικού ναού εμφανίζονται και εδώ στους σταθμούς ΗΣΑΠ και Μετρό. Μεταξύ των δύο σταθμών δημιουργείται ένα ενδιάμεσο επίπεδο, η πλατεία συγκοινωνιών που λειτουργεί ως συνδετήριος δεσμός και σημείο έναρξής της διαδρομής.
"Junctions on the City" is the way that multiple programs and the proposed system itself are connected, through a path, to the city. Our proposal concerns the connection/junction between the Attikis/Larissis train stations and it aims at reestablishing the city relation to its infrastructure, nature, communal space, memory, reservation, restoration and topography, as read in multiple scales [city, program, detail].
This introverted system gets differentiated from the city in three ways: section [verticality], detail and materiality.
The project gets briefly explained in Greek by its name ["Αρθρώσεις επί της πόλης"] since the word "επί" refers to "above" and "against" at the same time, because of the opposing nature between it and the city.
The main circulation path gets folded while passing through the city. Columns emerging from cityscape support the path and the programs. Concerning the structural detail of the connection, this meeting point seems to be vanished by the sunlight falling, as if the column is not bearing any load.
As of materiality, the main path's structural skeleton is made of steel and its surface is of epdm rubber, a soft material that along with steel gets differentiated from concrete, the typical material of the Athenian city.

ACCESS
The main entrances to the path can be achieved in the train station complexes at the two ends of it [Attikis and Larissis]. This is where the main load of visitors comes from and then departs. Besides, there are secondary entrances [stairs and elevators] on various spots by the path. Using the main circulation path is the only way to enter any of the programs designed.

PROGRAMS
The existing train infrastructures are the project's starting point. Another type of infrastructure, an intangible one, the internet, is the basis for the creation of a co-working space at the middle of the main circulation path. In between those three there are more programs, located so that the existing urban conditions indicate [Garden, WWII Bunker, Trolley Depot, Section Museum].

COLUMN TYPOLOGIES
A circular metal pipe gets intervened between the concrete column of the city and the proposal, creating the necessary distance between the two connecting elements. Four laminates in the interior of the pipe get the load connected with the column. The light penetrates the joint and turns it invisible.
As of the programs, the column acquires another function, other from its structural one. It gets denatured into something new, leaving the previous function behind. The column turns into circulation, sitting area, power supplier [working area], reception area, piping [restroom], absence [interior atrium] and nature.

TRAIN STATIONS COMPARED TO THE GOTHIC CATHEDRAL
 The gothic cathedral, center and symbol of the medieval world, can be compared as an urban junction with the train station [national, suburban and electric railway or subway] of the contemporary city.
Scale, incorporeality, infinite space, verticality and the longitudinal axis of the cathedral are characteristics that are imbued into the two train stations [Larissis, Attikis]. During the design of the two stations, the act of transition from and to the train, litany is being accentuated, in correspondence with the cathedral.
LARISSA STATION
Here lies the one end of the path. As is the case in Attikis station, the above-mentioned characteristics of the cathedral are applied to OSE and metro stations. On the upper level of OSE one can find commercial premises.

NATURE
The second nature, the one deliberately or not created through the action of culture [John Dixon Hunt], the one that includes everything outside the wild [Cicero] is cut and canned. It is organized in an absolute, logical shape, the square. The position of this program is set to create a dialectical relationship with the Municipal Library of Athens that is facing it. On top of the supporting columns stand planted olive trees.

COWORKING SPACE
The internet is an infrastructure that is indispensable to the contemporary version of working and keeps this program running. The path forms the building and its slabs are derived from its parts. This space is for people or groups who want to work under the same roof. The provisions in this collective workplace are the extremely essential ones and result from the denaturations of the support column: power supplied desks, sitting areas, reception desks, interior atria and sanitary facilities.
WWII BUNKER
A trench is created around the bunker, as an excavation that brings the find to light. The bunker is not a foreign body to its surroundings but still exists in the environment that was born, as the columns of the building in which it was located are preserved.

TROLLEY DEPOT
The trolley depot is one of the three in Athens [it hosts 1.4% of network vehicles]. The building retains its structural skeleton and is divided into two sections, the existing workspace and a public space that the path passes through.

SECTION MUSEUM
Section Museum is a process of revealing the city's structures on the vertical axis. On the rise there is extroversion and observation of the city, while in the underground the observer looks inward, the city's vitals. The museum has the ability to adjust its height and depth depending on city extensions.

ATTIKI STATION
Similar to Larissa Station, the elements of the cathedral are imbued at the ISAP and metro stations. Between the two stations an intermediate plane is created, the transportation square that acts as a connecting link between the stations and the other starting point of the path.

Read More...