Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...

Δ054.17 Επανερμηνείες του Φθαρμένου

Τίτλος: Επανερμηνείες του Φθαρμένου
Φοιτητές: Αχιλλέας Μπαρουξής, Ελένη Χουσέν
Επιβλέπων καθηγητής: Κωνσταντίνος Ιωαννίδης
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών
Ιούνιος 2017


Η διπλωματική μας εργασία επεξεργάζεται το θέμα της κατοίκησης και συγκεκριμένα την έννοια της ελάχιστης δομής. Δημιουργήσαμε 2 κατοικίες, μία μόνιμης και μία προσωρινής διαμονής (καταφύγιο), οι οποίες ενσωματώνονται σε ερειπωμένα κελύφη που έχουν υποστεί φθορά. Με αυτόν τον τρόπο επανοηματοδοτούμε το παλιό, δίνοντάς του μια νέα χρήση και αναζητούμε μια ισορροπία, έναν κοινό τόπο, μεταξύ 2 πλήρως ανεξάρτητων ολοτήτων. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να μελετήσουμε πώς η αρχιτεκτονική μπορεί να αντιμετωπίσει την έννοια της φθοράς χωρίς να την αναιρέσει ή να την επιβραδύνει, πώς μπορεί να συμβιώσει μαζί της σε μια προσπάθεια δημιουργικής επανάχρησης και κυρίως πώς μπορεί να συμφιλιώσει τον χρήστη με αυτή.

Ακολουθώντας τη λογική του keep us found, οι νέες κατασκευές που προτείνουμε είναι ανεξάρτητες πλήρως και ακολουθούν τους δικούς τους συνθετικούς κανόνες, οι οποίοι προκύπτουν ύστερα από τις νέες χωρικές σχέσεις που δημιουργεί η ερείπωση.

Το καταφύγιο χωροθετείται στην πόλη Salir do Porto της Πορτογαλίας, στα όρια των πέτρινων τοίχων που έχουν απομείνει από το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας. Πρόκειται για μια ορθογωνική κατασκευή με ξεκάθαρη γεωμετρία και εμφανή την κατασκευαστική δομή, στο εσωτερικό της οποίας δημιουργείται μια ατμόσφαιρα που αλλάζει συνεχώς ανάλογα με τις εξωτερικές συνθήκες, καθώς δεν υπάρχουν κάθετα στοιχεία πλήρωσης. Όλες οι χρήσεις φιλοξενούνται στο εσωτερικό της κατασκευής χωρίς ωστόσο να είναι προκαθορισμένη η χωροθέτησή τους και με την ελάχιστη τεχνητή υποδομή.


Η δεύτερη κατοικία τοποθετείται στην Περιστερά Θεσσαλονίκης, εντός των πέτρινων τοίχων μιας ερειπωμένης κατοικίας. Πρόκειται για έναν ευέλικτο σχεδιασμό σε λογική split-level, με ενιαίους χώρους σε διαφορετικά επίπεδα και μεγάλα ανοίγματα, ο οποίος εκπαιδεύει τον χρήστη και δεν προκαθορίζει έναν τρόπο διαβίωσης.


Παλιό και νέο ανασυντίθενται μαζί μέσα από μια μορφοποιητική διαδικασία και αλληλονοηματοδοτούνται. Τέλος το ερείπιο αντιμετωπίζεται σαν ένα καινούριο έργο και αποκτά ξανά σχέση με το περιβάλλον του, ενώ ταυτόχρονα αφήνει διαφορετικά περιθώρια ερμηνείας  που εξαρτώνται από την προσωπικότητα του χρήστη.

Read More...

Δ016.17 Έξαλα σε ένα αστικό αρχιπέλαγος, παρεμβαίνοντας στην αθηναϊκή ταράτσα

Τίτλος: Έξαλα σε ένα αστικό αρχιπέλαγος, παρεμβαίνοντας στην αθηναϊκή ταράτσα
Φοιτητές: Βλαχούλης Κωνσταντίνος, Μακρίδης Αλέξανδρος, Παππάς Σεραφείμ
Επιβλέποντες: Γαβρήλου Έβελυν, Πανηγύρης Κωστής
Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Ιούνιος 2017


Αν παρομοιάσουμε το εσωτερικό της πόλης με τον βυθό, και την ροή της καθημερινότητας με την θάλασσα, που σε παρασέρνει σαν ρεύμα στους ρυθμούς της και συνεχώς μετακινείσαι όπου σε πάει, τότε τα δώματα είναι τα έξαλα του αστικού αρχιπελάγους, που ξεπροβάλλουν πάνω από την επιφάνεια της πόλης και έτσι μπορείς να πιαστείς από αυτά και να αποδράσεις για λίγο.


Η έννοια των έξαλων εκφράζεται με την επιλεκτική ενεργοποίηση κάποιων ταρατσών εντός του πυκνοδομημένου ιστού, μέσω του πλήθους των τυπολογιών που προτείνονται ως εναρκτήριο λάκτισμα για την κατοίκηση αυτού του νέου εδάφους, κατά μία έννοια, του γνωστού και πολυπόθητου αέρα που ορίζει η κορυφογραμμή, και κατ’ επέκταση του αττικού λεκανοπεδίου. Οι τυπολογίες τοποθετούνται σε δώματα που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη στρατηγική, και εν τέλη χαρακτηρίζονται ως έξαλα.



Αυτές καθ’ αυτές ταξινομούνται βάσει προγράμματος στις κατηγορίες γεωμορφία, μεταφορά, δώμα-δώμα, θέαση, διαδραστικότητα, παραθερισμός και σχόλιο συνοδευόμενες από χαρακτηριστικά όπως επιφάνεια κάλυψης, βασικές διαστάσεις, κύρια υλικά, ενδεικτικός αριθμός ατόμων, αριθμός μερών, εποχικότητα και τέλος την ανάγκη τους για νερό και για ρεύμα.


Μια τέτοια πρόθεση δεν χωρά σε στενά περιθώρια τοπικής εφαρμογής καθώς περιοχές αστικού ιστού όπως της Αθήνας εμφανίζουν παρόμοια χαρακτηριστικά και έτσι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα κοινό, μεταφερόμενο, πρότζεκτ. Ως μοντέλο εφαρμογής της ιδέας επιλέγεται η περιοχή της Νεάπολης με τις απότομες κλίσεις από την μια και τις οπτικές φυγές προς την Ακρόπολη από την άλλη, σαν ένα κομμάτι γης που διαθέτει την αστική γεωλογία για την οποία μιλάμε.




Τέλος, το πώς θα αφουγκραστεί η πόλη τα έξαλα δεν είναι εφικτό να προσδιοριστεί με ακρίβεια καθώς μιλάμε για μια τελείως άγνωστη δράση την οποία θα ακολουθήσει, μια εξίσου άγνωστη αντίδραση. Γενικότερα, η φύση του πρότζεκτ εστιάζει στην πρόθεση και την προσέγγιση του πάνω μέρους, και όχι τόσο στην μοναδιαία λύση του. Για το λόγο αυτό αφήνει ανοιχτές διόδους στην πλειοψηφία των μερών του, σε κάθε πολίτη-περιπατητή, υποστηρικτή-αντιφρονούντα, θεατή-ηδονοβλεψία.




Links:
Read More...

Δ066.17 Ιχνογραφήματα στο τοπίο - Ζάπαλο

Τίτλος εργασίας: Ιχνογραφήματα στο τοπίο - Ζάπαλο
Φοιτητική ομάδα: Κωνσταντίνου Αρίστη, Χαραλάμπους Μικαέλα
Επιβλέπουσα καθηγήτρια: Αλεξοπούλου Αλεξάνδρα
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών
Φεβρουάριος 2017


Αντικείμενο της εργασίας αυτής αποτελεί η αρχιτεκτονική που χειρίζεται ένα ιδιόμορφο ανάγλυφο και ένα ιδιαίτερο τοπίο, στην περιοχή της Επισκοπής, ενός νοτιοδυτικού χωριού της επαρχίας Λεμεσού της Κύπρου, που ανήκει στις Βρετανικές βάσεις.


Συγκεκριμένα η περιοχή επέμβασης αφορά ένα απόκρυφο κόλπο που αποκόπτει και πλαισιώνει την παραλία απ’ την υπόλοιπη περιοχή, κοντά στον αρχαιολογικό χώρο του Κουρίου και στο Ιερό του Απόλλωνα Υλάτη. Ο κόλπος είναι γνωστός ως Ζάπαλο, ονομασία που προήλθε από την ομώνυμη εταιρεία εξόρυξης αμμοχάλικων για τις ανάγκες του κατασκευαστικού τομέα της περιοχής Λεμεσού. Λόγω του  υποθαλάσσιου λατομείου, των τρυπών που διανοίχτηκαν δηλαδή στη θάλασσα ονομάζεται και ως παραλία Τρυπητή. Το ανενεργό λατομείο είναι ορατό μέχρι και σήμερα από τα ίχνη του που αν και δημιουργήθηκαν από τον ανθρώπινο παράγοντα, η ίδια η φύση συνέβαλε στην σημερινή τους διαμόρφωση, μεταφέροντας τεράστιες ποσότητες λεπτόκοκκης άμμου στην ακτή. Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία μικροπεριοχών στη θάλασσα που θυμίζουν μικρές αλυκές.


Στη μελέτη προτείνεται η δημιουργία χώρων που να ορίζονται από τα ίχνη του τοπίου. Ακολουθώντας λοιπόν τις γραμμές στο τοπίο, μεθερμηνεύουμε την οργανική του μορφή με ευθύγραμμες χαράξεις, θέλοντας να τονίσουμε μέσω αυτής της αντίθεσης τη δυναμική του τοπίου. Δημιουργούμε ένα περίπατο αναδεικνύοντας τα όρια της περιοχής, την παραλία που ορίζεται από το βράχο και το αποτύπωμα από τις οπές του παλιού υποθαλάσσιου λατομείου.   


Η πρόταση μας, δηλαδή, προσφέρει δύο τρόπους απόλαυσης του τοπίου, μία επίγεια διαδρομή και μία επιθαλάσσια. Όσον αφορά την επίγεια διαδρομή,  με τη λάξευση του βράχου δημιουργούμε μια υπόσκαφη διαδρομή, που αποδίδεται στο χώρο ως ίχνος μιας γραμμικής κίνησης με σκοπό την κατάβαση του περιπατητή στην παραλία. Έτσι παρέχεται η επιλογή είτε μιας συνεχιζόμενης πορείας μέσα στο βράχο στην οποία προσφέρεται άλλοτε εσωστρέφεια και πληροφόρηση για τον γεωγραφικό και ιστορικό τόπο και άλλοτε εξωστρέφεια προς την ομορφιά του φυσικού τοπίου. Η διαδρομή μέσα στο βράχο διακόπτεται με τις γέφυρες και τα κάδρα θέασης - στέγαστρα, ή την παρέκκλιση από την κύρια διαδρομή και την ακολουθία μονοπατιών πιο γρήγορης κατάβασης με σκαλιά προς την παραλία. 



Ολοκληρώνοντας την περιδιάβαση στο βράχο φτάνει κανείς στην παραλία όπου μια νοητή διαδρομή ξεκινά στο νερό. Οι κατασκευές στην θάλασσα ακολουθούν εν μέρη τις χαράξεις που άφησε το ανενεργό λατομείο  στο τοπίο ώστε να υπογραμμίσουν το αποτύπωμά του στο χώρο. Έχουμε ωστόσο υπόψη ότι η δυναμικότητα της φύσης μεταβάλλει και επαναπροσδιορίζει το τοπίο και την αρχιτεκτονική πρόταση. Ορισμένες κατασκευές δηλαδή είναι αναλώσιμες υπό τους όρους του νερού. Επομένως η φθορά κάποιας κατασκευής είναι μέρος της σύνθεσης. 


Η μελέτη αυτή έγινε στα πλαίσια διερεύνησης των στοιχείων της φύσης, των εννοιών της γης, του νερού,  και του φωτός, σε συνδυασμό με την κλίμακα του ανθρώπου. Σημαντικά στοιχεία της σύνθεσης είναι η κίνηση, η στάση και η θέαση, για αυτό και πρόθεσή μας ήταν η δημιουργία σημείων ηρεμίας και απόλαυσης της θέας αλλά και το κάλεσμα του επισκέπτη να αφεθεί ελεύθερος στο τοπίο και να ανακαλύψει  τη δικιά του κατεύθυνση, τον δικό του τρόπο βίωσης του τοπίου. Η επαφή του ανθρώπου με τα ίδια τα στοιχεία του τοπίου ήταν η κεντρομόλος δύναμη σχεδιασμού, η δυνατότητα και η πρόσκληση να περπατήσει πάνω στα χαλίκια και το νερό, να κολυμπήσει, να παίξει στην  αμμουδιά, να βιώσει το τοπίο. Σε συνάρτηση με την έννοια της ατμόσφαιρας επιδιώκουμε να προσφέρουμε μία ολοκληρωμένη εμπειρία στον επισκέπτη. 


Σημαντικό στοιχείο το οποίο λάβαμε υπόψη είναι ο χρόνος σαν βηματισμός. Λαμβάνοντας υπόψη ότι σε 1 λεπτό διανύει κανείς απόσταση 100 μέτρων κάνοντας περίπου 110 βήματα, σχεδιάζουμε ανοίγματα που οριοθετούν την κίνηση στο χώρο και υποδηλώνουν τον ρυθμό και την καθοδήγηση του επισκέπτη στο φυσικό τοπίο και την οπτική επαφή με το υδάτινο στοιχείο.





Read More...