Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...

Δ024.19 | Μονάδα Φιλοξενίας Ερευνητών στη Χαλκιδική


Διπλωματική Εργασία: Μονάδα Φιλοξενίας Ερευνητών στη Χαλκιδική
Φοιτήτρια: Λύκκα Νεφέλη
Επιβλέπων Καθηγητής: Ιωαννίδης Κωνσταντίνος
Σχολή: Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης | Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών
Χρονολογία: Ιούλιος 2019




Στην παρούσα διπλωματική εργασία προτείνεται η δημιουργία συνεδριακού κέντρου και καταλυμάτων για ερευνητές (Γεωλόγους, Χημικούς μηχανικούς κ.λ.π.) στο νησί Πούντα, κοντά στο Νέο Μαρμαρά λόγω του ιδιαίτερου ορυκτού ενδιαφέροντος που παρατηρείται στη χερσόνησο της Σιθωνίας.




Το κτηριολογικό πρόγραμμα περιλαμβάνει χρήσεις συνεδριακού κέντρου (2000 τ.μ.), με εκθεσιακό χώρο και αμφιθέατρο,  σε καταλύματα και χώρους αναψυχής (6000 τ.μ.), όπως εστιατόριο, μπαρ – καφέ, γυμναστήριο,  χώροι πισίνας – σπα. Σε στρατηγικό επίπεδο, προτείνεται ο σχεδιασμός επιπλέον καταλυμάτων τα οποία όμως θα έχουν ως σημείο αναφοράς την παρούσα πρόταση.




Αφετηρία της συνθετικής διαδικασίας αποτέλεσε η ερευνητική μου εργασία στην οποία είχα μελετήσει την έννοια του Ανοίκειου και πως αυτό μπορεί να αποτελέσει εργαλείο σχεδιασμού, ώστε η εμπειρία του χώρου να αποκτήσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Έτσι, ορίστηκαν  παράμετροι οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν την αίσθηση του ανοίκειου και αποτέλεσαν τις κύριες συνθετικές αρχές. Αυτές είναι η αντίθεση υλικών, φωτός – σκιάς, κενού – πλήρους, εσωτερικού – εξωτερικού χώρου και η εναλλαγή της κλίμακας του δομημένου περιβάλλοντος σε σχέση με τον άνθρωπο, καθώς αυτός κινείται στον χώρο. Επιπλέον, καθοριστικός παράγοντας αποτέλεσε ο διάλογος του φυσικού τοπίου και του ανθρωπογενούς περιβάλλοντος. Στο επόμενο στάδιο, έγινε συλλογή οπτικού υλικού στο οποίο να διαφαίνονται τέτοιες ποιότητες, όπως ρωγμές και σκισίματα σε διάφορα υλικά: πέτρες, δάπεδα, τούβλα, δένδρα, τοίχους. Η παρατήρηση αυτών, ενέπνευσε τη δημιουργία αφαιρετικών, πειραματικών μακετών, οι οποίες εξελίχθηκαν στην ογκοπλασία.




Η έννοια της ρωγμής στη σύνθεση ξεκινά σε επίπεδο masterplan και ορίζει μια συγκεκριμένη διαδρομή στο νησί με συνεχείς εναλλαγές. Ο επισκέπτης άλλοτε είναι ελεύθερος να απολαύσει το φυσικό τοπίο χωρίς να έχει κανένα φυσικό ή τεχνητό οπτικό εμπόδιο και άλλοτε βρίσκεται ανάμεσα σε ψηλούς πέτρινους τοίχους που τον σκιάζουν και περιορίζουν το οπτικό του πεδίο. Στο τέλος της διαδρομής, και αφού έχει διανύσει ένα σκοτεινό τμήμα αυτής , ανακουφίζεται στο αντίκρισμα του φωτεινού  κάδρου της θάλασσας με τα  δύο κτήρια που προβλέπει η μελέτη στα δεξιά και αριστερά του.




Σύμφωνα με την κτηριολογική μελέτη στο ισόγειο του κτηρίου που συναντά ο επισκέπτης στα δεξιά του έχουν τοποθετηθεί ο χώρος υποδοχής και καθιστικού των καταλυμάτων καθώς και χώροι εστιατορίου, καφέ, μπαρ. Έχει προβλεφθεί διαφορετική διαδρομή και είσοδος από τη μαρίνα, ενώ στο υπόσκαφο τμήμα του κτηρίου,στο ίδιο επίπεδο και με τρίτη είσοδο υπάρχουν βοηθητικοί χώροι και χώροι προσωπικού. Στο υπόγειο, υπάρχουν χώροι πισίνας και σπα με άμεση σύνδεση από την υποδοχή των καταλυμάτων καθώς και κοινόχρηστο καθιστικό με εξωτερική είσοδο. Στον όροφο βρίσκονται τα δωμάτια με ένα κοινόχρηστο καθιστικό στο νότο, το οποίο έχει και οπτική επαφή με το μπαρ του ισογείου. Το δώμα του εν λόγω κτηρίου αποτελεί μια περιπατητική διαδρομή με καθιστικά και τμήματα πρασίνου που καταλήγει σε χώρο στάσης με θέα τη θάλασσα. Στο απέναντι κτήριο βρίσκεται η υποδοχή και το καθιστικό του συνεδριακού κέντρου, ένα μικρό κατάστημα δώρων, αμφιθέατρο και εκθεσιακός χώρος που αναφέρεται στον ορυκτό πλούτο της περιοχής. Στο υπόγειο αυτού του κτηρίου και με εξωτερική είσοδο βρίσκονται χώροι γυμναστηρίου, ενώ το δώμα είναι φυτεμένο και σε συνέχεια με το φυσικό τοπίο.





Όσον αφορά τη στατική μελέτη οι περιμετρικοί τοίχοι των υπογείων των δύο κτηρίων είναι πέτρινοι και έχουν στατικό ρόλο, ενώ οι υπόλοιποι όροφοι στηρίζονται σε κάνναβο μεταλλικών υποστυλωμάτων.






Πρόκειται για μια αρχιτεκτονική σύνθεση η οποία άλλοτε είναι υπόσκαφη και εναρμονίζεται με το τοπίο και άλλοτε προβάλει από αυτό ξεκάθαρα. Χαρακτηρίζεται από καθαρές και απλές γραμμές με έμφαση στη γραμμικότητα με πέτρινα και στοιχεία εμφανούς σκυροδέματος που μερικές φορές βρίσκονται σε κλίση. Τα ανοίγματα στο νότο πληρώνονται με υαλοπετάσματα σε υποχώρηση που διαμορφώνουν ημιυπαίθριους χώρους, ενώ στο βορρά είναι ελάχιστα και προφυλαγμένα. Στη δύση, υπάρχει διπλό κέλυφος, με το εξωτερικό να αποτελείται από ανοιγόμενες περσίδες και το εσωτερικό από ανοιγόμενα κουφώματα, προσδίδοντας έτσι ποικιλία στη διαμόρφωση της όψης αλλά και παραπάνω ελευθερία στον χρήστη. Τέλος, χαρακτηριστική είναι η διαμόρφωση ενδιάμεσα από τα δύο κτήρια, όπου σκαλιά φέρνουν τον επισκέπτη σιγά σιγά κοντά στην πέτρα που διαμορφώνει τους υπόγειους χώρους. Ο επισκέπτης αντικρίζει τους χώρους της πισίνας που άλλοτε είναι υπαίθριοι, άλλοτε ημιυπαίθριοι και άλλοτε εσωτερικοί, προσδίδοντας έτσι ένα ευχάριστο στοιχείο έκπληξης στη διαδρομή του.











ABSTRACT

The starting point of my Diploma Design Thesis was my Diploma Research Thesis in which I studied the Uncanny and how it can become a design tool, so that the experience of the space becomes more interesting. This defined a few parameters that could be associated with the sense of the Uncanny and became main guidelines for the design process. Such parameters were the contrast of materials, the contrast of light and shadow, the indoors and outdoors, and the unexpected scale alterations of the built environment in relation to the visitor walking through it.

The next step was collecting photographs were such qualities were evident, such as cracks and tears in various materials; stones, floors, bricks, trees and walls. The observation of these textures and materiality inspired the creation of abstract experimental models, that later on birthed the form of the building.

The concept of the crack begins at the master plan level and defines a specific route on the island with constant alterations and also affects the relations of the two proposed buildings. The visitor sometimes has no visual barrier and can appreciate the view and all the natural elements. Sometimes, though, he is surrounded by tall stonewalls that shield him from the sun and limit his visual field. In the end of his path, a frame of the sea with the two buildings, luring him in on either side, is revealed to him.

The Program of the buildings consists of 7.000 sqm. and includes accommodation facilities, a conference center and recreational areas. The difficulty of this project was how in this almost untouched site I can achieve a balanced dialogue between architecture and landscape. The response to the site’s conditions was to bury parts of the buildings and use natural colours so that they disappear into the landscape. Also, linear concrete elements are used, which underlines the presence of an architectural project in a natural setting that initially does not appear to be touched by man. The inside and outside become a constant interpretation of materiality with a strong sense and appreciation of the light and darkness.

Narrow outdoors and indoors corridors with a view of the sea and the landscape, surrounded by stones and concrete and sometimes shielded by blinds create an almost mystical atmosphere. The scenery in between the two buildings is set by a dialogue of blind, tilted concrete walls, stone walls on the lower level and reflections of the buildings on the pool. The windows on the north are shielded with wooden blinds and on the south big glass windows, at a small distance from the building’s edge, reveal the breathtaking view of the sea. The walls on the west are constructed with a double shell. The exterior shell consists of a concrete wall with moving blinds, while the second wall is made of concrete and has big glass windows. In this way, the building is shielded from the warm western sun and provides more flexibility to the users.

Read More...

Δ054.17 Επανερμηνείες του Φθαρμένου

Διπλωματική Εργασία: Επανερμηνείες του Φθαρμένου
Φοιτητές: Αχιλλέας Μπαρουξής, Ελένη Χουσέν
Επιβλέπων καθηγητής: Κωνσταντίνος Ιωαννίδης
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών | Ιούνιος 2017


Η διπλωματική μας εργασία επεξεργάζεται το θέμα της κατοίκησης και συγκεκριμένα την έννοια της ελάχιστης δομής. Δημιουργήσαμε 2 κατοικίες, μία μόνιμης και μία προσωρινής διαμονής (καταφύγιο), οι οποίες ενσωματώνονται σε ερειπωμένα κελύφη που έχουν υποστεί φθορά. Με αυτόν τον τρόπο επανοηματοδοτούμε το παλιό, δίνοντάς του μια νέα χρήση και αναζητούμε μια ισορροπία, έναν κοινό τόπο, μεταξύ 2 πλήρως ανεξάρτητων ολοτήτων. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να μελετήσουμε πώς η αρχιτεκτονική μπορεί να αντιμετωπίσει την έννοια της φθοράς χωρίς να την αναιρέσει ή να την επιβραδύνει, πώς μπορεί να συμβιώσει μαζί της σε μια προσπάθεια δημιουργικής επανάχρησης και κυρίως πώς μπορεί να συμφιλιώσει τον χρήστη με αυτή.

Ακολουθώντας τη λογική του keep us found, οι νέες κατασκευές που προτείνουμε είναι ανεξάρτητες πλήρως και ακολουθούν τους δικούς τους συνθετικούς κανόνες, οι οποίοι προκύπτουν ύστερα από τις νέες χωρικές σχέσεις που δημιουργεί η ερείπωση.

Το καταφύγιο χωροθετείται στην πόλη Salir do Porto της Πορτογαλίας, στα όρια των πέτρινων τοίχων που έχουν απομείνει από το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας. Πρόκειται για μια ορθογωνική κατασκευή με ξεκάθαρη γεωμετρία και εμφανή την κατασκευαστική δομή, στο εσωτερικό της οποίας δημιουργείται μια ατμόσφαιρα που αλλάζει συνεχώς ανάλογα με τις εξωτερικές συνθήκες, καθώς δεν υπάρχουν κάθετα στοιχεία πλήρωσης. Όλες οι χρήσεις φιλοξενούνται στο εσωτερικό της κατασκευής χωρίς ωστόσο να είναι προκαθορισμένη η χωροθέτησή τους και με την ελάχιστη τεχνητή υποδομή.


Η δεύτερη κατοικία τοποθετείται στην Περιστερά Θεσσαλονίκης, εντός των πέτρινων τοίχων μιας ερειπωμένης κατοικίας. Πρόκειται για έναν ευέλικτο σχεδιασμό σε λογική split-level, με ενιαίους χώρους σε διαφορετικά επίπεδα και μεγάλα ανοίγματα, ο οποίος εκπαιδεύει τον χρήστη και δεν προκαθορίζει έναν τρόπο διαβίωσης.


Παλιό και νέο ανασυντίθενται μαζί μέσα από μια μορφοποιητική διαδικασία και αλληλονοηματοδοτούνται. Τέλος το ερείπιο αντιμετωπίζεται σαν ένα καινούριο έργο και αποκτά ξανά σχέση με το περιβάλλον του, ενώ ταυτόχρονα αφήνει διαφορετικά περιθώρια ερμηνείας  που εξαρτώνται από την προσωπικότητα του χρήστη.

Read More...

Δ016.17 Έξαλα σε ένα αστικό αρχιπέλαγος, παρεμβαίνοντας στην αθηναϊκή ταράτσα

Τίτλος: Έξαλα σε ένα αστικό αρχιπέλαγος, παρεμβαίνοντας στην αθηναϊκή ταράτσα
Φοιτητές: Βλαχούλης Κωνσταντίνος, Μακρίδης Αλέξανδρος, Παππάς Σεραφείμ
Επιβλέποντες: Γαβρήλου Έβελυν, Πανηγύρης Κωστής
Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Ιούνιος 2017


Αν παρομοιάσουμε το εσωτερικό της πόλης με τον βυθό, και την ροή της καθημερινότητας με την θάλασσα, που σε παρασέρνει σαν ρεύμα στους ρυθμούς της και συνεχώς μετακινείσαι όπου σε πάει, τότε τα δώματα είναι τα έξαλα του αστικού αρχιπελάγους, που ξεπροβάλλουν πάνω από την επιφάνεια της πόλης και έτσι μπορείς να πιαστείς από αυτά και να αποδράσεις για λίγο.


Η έννοια των έξαλων εκφράζεται με την επιλεκτική ενεργοποίηση κάποιων ταρατσών εντός του πυκνοδομημένου ιστού, μέσω του πλήθους των τυπολογιών που προτείνονται ως εναρκτήριο λάκτισμα για την κατοίκηση αυτού του νέου εδάφους, κατά μία έννοια, του γνωστού και πολυπόθητου αέρα που ορίζει η κορυφογραμμή, και κατ’ επέκταση του αττικού λεκανοπεδίου. Οι τυπολογίες τοποθετούνται σε δώματα που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη στρατηγική, και εν τέλη χαρακτηρίζονται ως έξαλα.



Αυτές καθ’ αυτές ταξινομούνται βάσει προγράμματος στις κατηγορίες γεωμορφία, μεταφορά, δώμα-δώμα, θέαση, διαδραστικότητα, παραθερισμός και σχόλιο συνοδευόμενες από χαρακτηριστικά όπως επιφάνεια κάλυψης, βασικές διαστάσεις, κύρια υλικά, ενδεικτικός αριθμός ατόμων, αριθμός μερών, εποχικότητα και τέλος την ανάγκη τους για νερό και για ρεύμα.


Μια τέτοια πρόθεση δεν χωρά σε στενά περιθώρια τοπικής εφαρμογής καθώς περιοχές αστικού ιστού όπως της Αθήνας εμφανίζουν παρόμοια χαρακτηριστικά και έτσι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα κοινό, μεταφερόμενο, πρότζεκτ. Ως μοντέλο εφαρμογής της ιδέας επιλέγεται η περιοχή της Νεάπολης με τις απότομες κλίσεις από την μια και τις οπτικές φυγές προς την Ακρόπολη από την άλλη, σαν ένα κομμάτι γης που διαθέτει την αστική γεωλογία για την οποία μιλάμε.




Τέλος, το πώς θα αφουγκραστεί η πόλη τα έξαλα δεν είναι εφικτό να προσδιοριστεί με ακρίβεια καθώς μιλάμε για μια τελείως άγνωστη δράση την οποία θα ακολουθήσει, μια εξίσου άγνωστη αντίδραση. Γενικότερα, η φύση του πρότζεκτ εστιάζει στην πρόθεση και την προσέγγιση του πάνω μέρους, και όχι τόσο στην μοναδιαία λύση του. Για το λόγο αυτό αφήνει ανοιχτές διόδους στην πλειοψηφία των μερών του, σε κάθε πολίτη-περιπατητή, υποστηρικτή-αντιφρονούντα, θεατή-ηδονοβλεψία.




Links:
Read More...