Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...

Δ009.18 [RE_HUB] Σημείο πολιτισμού και ευαισθητοποίησης ως προς την πλαστική μόλυνση

Τίτλος:  [RE_HUB] Σημείο πολιτισμού και ευαισθητοποίησης ως προς την πλαστική μόλυνση
Φοιτητές: Κουρτίδης-Βλαχογιάννης Χρήστος, Καμπάνης Γεώργιος Νικόλαος  
Επιβλέπων Καθηγητής: Ψιλόπουλος Άγγελος  
Εισηγήτρια: Αγαλιώτου Χαραλαμπία 
Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Τμήμα Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής 
Μάιος 2018 

Αφετηρία της παρούσας μελέτης ήταν το προσωπικό ενδιαφέρον για την τρισδιάστατη εκτύπωση και για το πως θα μπορούσε να αξιοποιηθεί στη δημιουργία χώρου. Υλικό της τρισδιάστατης εκτύπωσης είναι το πλαστικό νήμα. Έχοντας στο μυαλό μας το πρόβλημα της πλαστικής μόλυνσης, αποφασίσαμε να αξιοποιήσουμε νήμα από ανακυκλωμένο πλαστικό που προέρχεται από απορριπτόμενες συσκευασίες. Η ιδέα μας πλαισιώνεται υπό το μοντέλο της κυκλικής οικονομίας, στο οποίο όλα τα απορρίμματα επαναξιοποιούνται, μεταποιούνται ή ανακυκλώνονται, ώστε να δημιουργηθούν νέα προϊόντα.  
Στόχος της μελέτης μας ήταν ο σχεδιασμός ενός σημείου πολιτισμού και ευαισθητοποίησης ως προς την πλαστική μόλυνση, το οποίο τοποθετούμε σε κεντρικό σημείο της Χώρας Μυκόνου.  

Γιατί Μύκονος;  Από τη μία, εξαιτίας της έλλειψης πόσιμου νερού, δημιουργείται τεράστιος αριθμός πλαστικών απορριμμάτων κάθε χρόνο, εξασφαλίζοντας την πρώτη ύλη. Από την άλλη, το μεγάλο πλήθος επισκεπτών ετήσιος, καθιστά το νησί εξαιρετική βιτρίνα προς το εξωτερικό.  

Γιατί [RE_HUB];  Αποτελεί προσωπικό σχόλιο, θέλοντας να ασκήσουμε κριτική στη απουσία παιδείας ανακύκλωσης της χώρας μας. Επίσης, αποτελεί κάλεσμα προς τους ντόπιους να μυηθούν στο μοντέλο της επανάχρησης, μεταποίησης και ανακύκλωσης.  





Το [RE_HUB] λειτουργεί ως σημείο πολιτισμού στο κέντρο της παλιάς πόλης και έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινότητας ως προς την πλαστική μόλυνση. Η επιλογή του χώρου έγινε με βάση την τοποθεσία. Πρόκειται για το οικοδομικό τετράγωνο που περιβάλλεται από τις οδούς Καλογερά (βόρεια), Παναχράντου (ανατολικά), Εμμανουήλ Φαμέλη (νότια) και Ματογιάννη (δυτικά). Η οδός Ματογιάννη είναι η βασική αρτηρία κίνησης του οικισμού, καθώς διασυνδέει το παλιό λιμάνι με το εσωτερικό του οικισμού. Έτσι, τοποθετήσαμε τις κύριες εισόδους επί της οδού Ματογιάννη.  
Πρόθεσή μας ήταν η ενοποίηση των εσωτερικών χώρων του ισογείου καθώς και η προσβασιμότητα από ΑΜΕΑ στους χώρους του κτιρίου. Στο υπάρχων αίθριο τοποθετούμε τον κόμβο κίνησης που περιλαμβάνει τη ράμπα εισόδου του ισογείου, τον ανελκυστήρα και κλιμακοστάσιο που οδηγούν στον πρώτο όροφο. Επίσης, έχουμε προβεί στην προσθήκη ενός ανώτατου επίπεδου στο δώμα του ΒΔ κτιρίου.






Στο ισόγειο στεγάζεται εργαστήριο ανακύκλωσης πλαστικού και δημιουργίας (factory), χώρος διδασκαλίας (workshop) όπου πραγματοποιούνται εκπαιδευτικά εργαστήρια μεταποίησης πλαστικού, ψηφιακού αλφαβητισμού και τρισδιάστατης εκτύπωσης, καθώς και βιωματική έκθεση με θέμα την μηχανική ανακύκλωση πλαστικού, από τη συλλογή ως την δημιουργία νήματος και την εκτύπωση αντικειμένων. Επιπροσθέτως, υπάρχει χώρος καλλιτεχνικών εργαστηρίων (ζωγραφική, ψηφιδωτό), ο οποίος κατά τους θερινούς μήνες λειτουργεί ως εκθεσιακός χώρος για έργα φιλοξενούμενων καλλιτεχνών. Συμπληρώνοντας τις λειτουργίες του [RE_HUB], στον πρώτο όροφο χώρο λαμβάνουν χώρα πολιτιστικές δράσεις που φιλοξενούνται στο αμφιθέατρο (κονσέρτα, παραστάσεις, ομιλίες), καθώς και εκδηλώσεις. Στον ίδιο όροφο στεγάζεται η διεύθυνση του πολιτιστικού κέντρο και τα 
γραφεία των εργαζομένων. Τέλος, στο ανώτατο επίπεδο έχουμε το χώρο διαλείμματος των εργαζομένων.  





Η αισθητική του χώρου προκύπτει από την ιδέα της υβριδικότητας, η οποία εκφράζεται μέσω του δίπολου συμπαγές - φωτοδιαπερατό. Από τη μία έχουμε το παλαιό, το υπάρχον κτίριο, με τους πέτρινους, σοβατισμένους, λευκούς τοίχους και τα ξύλινα κουφώματα. Η πέτρα και ο λευκός σοβάς αποτελούν σκληρά, συμπαγή υλικά. Από την άλλη έχουμε το νέο, την προσθήκη του νέου οργανισμού στον εσωτερικό χώρο, που υλοποιείται μέσω τρισδιάστατης εκτύπωσης των κυττάρων του από ανακυκλωμένα πλαστικά μπουκάλια PET. Το υλικό αυτό είναι ημιδιάφανο, καθιστώντας τις μορφές του νέου οργανισμού φωτοδιαπερατές. 

Ο νέος οργανισμός ξεπροβάλλει από τα ταβάνια των εσωτερικών χώρων, καλύπτοντάς τα και «ρέει» προς στους τοίχους. Οι ρευστές μορφές αποκτούν εξάρσεις και «λιώνουν» προς ορισμένα σημεία ενδιαφέροντος του κάθε χώρου. Θεωρούμε ότι η πρώτη εντύπωση του χώρου συμβάλλει καθοριστικά στο να τον καταστήσει πόλο έλξης νέων επισκεπτών. Οι καμπυλοειδείς, τριγωνισμένες, φωτοδιαπερατές οροφές, εκτυπωμένες από ανακυκλωμένο πλαστικό νήμα, από μπουκάλια νερού, θέλουμε να εντυπωθούν στον επισκέπτη και να αποτελέσουν αφορμή για συζήτηση.






















Read More...

Δ001.17 ''re(in)spired architecture''

Τίτλος : ''re(in)spired architecture'' (''Άδηλη Αρχιτεκτονική'')
Φοιτήτριες: Ευθυμία Δουρουδή, Μαρία Λανταβού
Επιβλέπουσα καθηγήτρια: Μαρία Βογιατζάκη
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Αρχιτεκτόνων  Μηχανικών
Ημερομηνία παρουσίασης: 15/02/2017

Γιατί ''φορέσιμο'' - ένδυμα
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ένα νέο ρεύμα στον τομέα του ενδύματος με τους πιο καινοτόμους σχεδιαστές ενδυμάτων να είναι αρχιτέκτονες. Aυτό δεν είναι τυχαίο διότι τόσο ένα ένδυμα όσο και ένα κτιριακό κέλυφος επιτελούν κοινούς σκοπούς: μορφολογικούς, λειτουργικούς, αισθητικούς, κι έχουν στόχο να καλύψουν, να αναδείξουν, να προστατέψουν, να σημασιοδοτήσουν ένα σώμα. Μόδα και αρχιτεκτονική πραγματώνονται έναν κοινό σκοπό, τη δημιουργία χώρου για το ανθρώπινο σώμα, ένα είδος καταφυγίου, ασύλου για την προστασία του. Παρατηρήσαμε έτσι ομοιότητες στον τρόπο που ''ντύνουν'' ένα σώμα και είδαμε ποικίλες τεχνικές όπως το folding, structural mesh, blob. Η σύγχρονη ενδυματολογία όπως έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται και στην αρχιτεκτονική αξιοποιεί τα νέα μέσα σχεδιασμού και κατασκευής. 


Τι κάνει το συγκεκριμένο κέλυφος-ένδυμα

Ένα θέμα που απασχολεί τόσο τον τομέα του ενδύματος όσο και της αρχιτεκτονικής είναι η θερμική άνεση. Η επίτευξή της είναι αναγκαία και στις μέρες μας επιδιώκεται η μικρότερη δυνατή κατανάλωση ενέργειας γι’ αυτήν. Η εργασία αφορά μια έξτρα επιδερμίδα ή αλλιώς ένα ''φορέσιμο'' (wearable) για τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος περιπλανιέται κατά τη διάρκεια της ημέρας στην πόλη. Δημιουργείται έτσι ένα ''μικροπεριβάλλον'' γύρω από τον χρήστη που αλληλεπιδρά με το ευρύτερο μεταβαλλόμενο περιβάλλον και συμβάλλει στη διατήρηση της κατάστασης της θερμικής του άνεσης.


Διαδικασία σχεδιασμού 
Αντιμετωπίσαμε το ένδυμα ως μία επιδερμίδα, είδαμε πώς αντιδρά το ανθρώπινο δέρμα στη ζέστη και το κρύο, με την εφίδρωση και τον λιγισμό της τρίχας αντίστοιχα. Επίσης μελετήσαμε και αναλύσαμε αντίστοιχες επιδερμίδες στη φύση, διότι οι μορφές της έχουν βελτιστοποιηθεί σε βάθος χρόνου και διέπονται από λειτουργικότητα η οποία έχει οδηγήσει στη συγκεκριμένη μορφογέννηση. Επικεντρωθήκαμε στις επιδερμίδες των ερπετών και των ψαριών. Τις μελετήσαμε με στόχο την κατανόησή τους και όχι απλά τη μίμηση και αυτό που παρατηρήσαμε συγκεκριμένα είναι η κατάτμηση της επιφάνειάς τους. Αντιστοίχως στην αρχιτεκτονική συναντάμε τους όρους discretization, teselation, panelazition. 
Το ένδυμα αυτό λοιπόν, είναι εμπνευσμένο τόσο σε μορφή όσο και σε λειτουργία από επιδερμίδες με φολίδες στη φύση και ο σχεδιασμός του έχει πρόθεση να απαντήσει σε πολλαπλά ζητήματα. Οι βασικοί άξονες αυτών σχετίζονται αφενός με την προσαρμογή στην καμπυλότητα του σώματος και αφετέρου με τη θερμική άνεση. Το μέγεθος και το σχήμα των φολίδων που συνθέτουν την επιφάνεια επηρεάζεται από την καμπυλότητα και αφορά το σύνολο της επιφάνειας. Η δεύτερη σχεδιαστική παράμετρος επιδρά σε τοπικό επίπεδο κι έτσι το κάθε μοναδιαίο στοιχείο έχει τη δυνατότητα να κλείσει και να ανοίξει, επηρεασμένο από τις περιβαλλοντικές συνθήκες, δηλαδή την υγρασία και τη θερμοκρασία. Εδώ μελετήσαμε την εφίδρωση του ανθρώπινου σώματος παρατηρώντας τα σημεία που είναι πιο έντονη αλλά και το ρυθμό που παράγεται για να ορίσουμε τις περιοχές που το ένδυμα χρειάζεται περισσότερη διάτρηση ώστε να επιτευχθεί φυσικός αερισμός που θα οδηγήσει στο δροσισμό και κατ’ επέκταση στη θερμική άνεση. Κατά αντιστοιχία με τα κτιριακά κελύφη και στο ένδυμα τα ανοίγματα παίζουν ενεργό ρόλο στον φυσικό αερισμό (ventilation). Εφαρμόστηκαν μέθοδοι σχεδιασμού που αξιοποιούν τις ψηφιακές τεχνολογίες με τη χρήση αλγορίθμων ώστε να δημιουργηθεί ένα δυναμικό σύστημα που να προσαρμόζεται σε διαφορετικές τοπολογίες, γεωμετρίες και περιβαλλοντικές συνθήκες.


Πώς μπορεί να μεταφραστεί σε κτίριο


Η πειραματική διαδικασία σχεδιασμού στην κλίμακα του ''φορέσιμου'' που χρησιμοποιήθηκε μπορεί να εφαρμοστεί και σε κτίρια για τον σχεδιασμό μιας ευφυούς επιδερμίδας, που, ενσωματώνοντας αντίστοιχα χαρακτηριστικά, αλληλεπιδρά με τις θερμοκρασιακές μεταβολές αναπνέοντας και αλλάζοντας μέσα στη μέρα, παρέχοντας συνθήκες θερμικής άνεσης στους χρήστες, ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχεται από το περιβάλλον, προτείνοντας παράλληλα μια νέα αισθητική. 


Δημιουργία  κελύφους - ενδύματος
Το ένδυμα εκτυπώνεται σε τρισδιάστατο εκτυπωτή με πολλαπλές κεφαλές (multimaterial 3D printing). Το σύνολο της επιφάνειας είναι με εύκαμπτο υλικό (προτείνεται filaflex) και στην ίδια εκτύπωση διαφορετικές κεφαλές εναπόθεσης υλικού ενσωματώνουν στις φολίδες ένα έξυπνο υλικό (προτείνεται programmable carbon fiber), που τους προσδίδει την ικανότητα να κινούνται λαμβάνοντας ερεθίσματα από το περιβάλλον, με αποτέλεσμα να ανοίγουν και να κλείνουν συμβάλλοντας στο δροσισμό του σώματος. 


Τίτλος εργασίας

Ο αγγλικός τίτλος της εργασίας ''re(in)spired architecture'' προέρχεται τόσο από την επανεξέταση των όρων που λειτουργούν ως πηγή έμπνευσης στην αρχιτεκτονική δημιουργία όσο και την αγγλική και γαλλική λέξη ''respiration'' που σημαίνει αναπνοή. Η ελληνική απόδοση σε ''άδηλη αρχιτεκτονική'' συνδέεται τόσο με την άδηλη αναπνοή όσο και με μια αρχιτεκτονική που είναι άδηλη ή αδήλωτη, μη εγγεγραμμένη σε εγκαθιδρυμένους και συμβατικούς κώδικες για την αρχιτεκτονική ευρύτερα». 

Read More...

Ε105.18: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ, ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ ΕΝΟΣ ΑΣΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ: Η ΝΑΠΟΛΗ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΝΑΦΟΡΑΣ

ΤΙΤΛΟΣ: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ, ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ ΕΝΟΣ ΑΣΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ:
ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ: Η ΝΑΠΟΛΗ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΝΑΦΟΡΑΣ
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ
ΑΛΙΚΗ - ΙΩΑΝΝΑ ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ
ΕΠΙΒΛΕΠΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΡΙΒΑΣ
ΙΟΥΝΙΟΣ 2018




Με αφορμή την οικονομική και πολιτιστική κρίση κρίνεται αδήριτη ανάγκη εφαρμογής της τακτικής της επανάχρησης, με πολλαπλά οφέλη τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στην ίδια την κοινωνία. Επιλέγεται η πόλη Νάπολη της Ιταλίας ως παράδειγμα αναφοράς, λόγω των ιδιαίτερων ιστορικών και αστικών στοιχείων της που την κάνουν μοναδική με θεματικό πυρήνα την ανάλυση του αρχαίου πυρήνα της πόλης. Μελετάται βιωματικά ο ανενεργός εκκλησιαστικός πλούτος και το αξιόλογο αρχαίο αστικό δίκτυο που διαθέτει μέσω βιωματικής έρευνας. 
Θεωρώντας δεδομένο το ρόλο των μνημειακών κτηρίων ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε παρελθόν – παρόν – μέλλον, παρατηρούνται οι μεγάλοι τόποι λατρείας χωροθετημένοι στο σχέδιο πόλης να προσδιορίζουν τη σχέση κατοίκησης – θρησκείας, να ενσωματώνονται στον αστικό ιστό και να συνιστούν αστικούς θύλακες. Τα κενά κελύφη των ανενεργών θρησκευτικών χώρων αποτελούν κόμβους πολιτισμού, λειτουργούν ως στάσεις, συνδέουν τις μεμονωμένες γειτονιές, συμβάλουν στην αξιολόγηση του αστικού ιστού και τελικά συνιστούν αφορμή και αιτία για την ιστορική αναβίωση του παρελθόντος και της ατμόσφαιρας του τόπου. Η έρευνα τελικά περιλαμβάνει είκοσι εκκλησίες που βρίσκονται στον αρχαίο πυρήνα και είναι ανενεργοί ή/ και κλειστοί στο κοινό, οι οποίοι μελετώνται ιστορικά και με προσωπική έρευνα, κωδικοποιούνται και τοποθετούνται στον αστικό ιστό ως σύνολο.
Με κατευθυντήριους άξονες τη βιωσιμότητα, τη συμβατότητα, την κινητικότητα των χρηστών και την αποκατάσταση της πολιτιστικής ταυτότητας, προκύπτει μια στρατηγική αναγνώρισης – αξιολόγησης – ανάδειξης του αστικού τοπίου της πόλης. Στόχοι της στρατηγικής η δημιουργία διαδρομών – βρόγχων σύνδεσης παρηκμασμένων εκκλησιών ως ιστορικές μνήμες και η ένταξή τους στην καθημερινότητα των κατοίκων και τη ροή των επισκεπτών. Χαράσσονται πορείες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον ανάλογα με το προφίλ και τα ενδιαφέροντα του κάθε χρήστη ο οποίος μπορεί να είναι κάτοικος, φοιτητής, εποχικός επισκέπτης, αρχιτέκτονας, ιστορικός, ερευνητής είτε απλώς περιπατητής. Κάθε διαδρομή ακολουθεί τον αστικό ιστό, εγγράφεται σε μεγάλο τμήμα του αρχαίου πυρήνα, αναδεικνύει τις εκκλησίες – στάσεις και το περιβάλλον τους, αποφεύγει την επανάληψη του ίδιου περάσματος και απαλείφει εκκλησίες που δεν ανήκουν σε αυτήν.
Σκοπός του συνόλου των κλειστών περιπάτων είναι η σύνδεση των εκκλησιών σε ένα οργανωμένο δίκτυο ιστορικού, αρχιτεκτονικού, καλλιτεχνικού, τουριστικού, ερευνητικού και ανθρωπιστικού ενδιαφέροντος αναδεικνύοντας τη δυνατότητα αξιοποίησης των υπαρχόντων κελυφών. Αυτές οι στάσεις – κόμβοι μπορούν να αποτελέσουν πεδίο πρωτοβουλίας και δράσης για τους φορείς της αυτοδιοίκησης σε συνεργασία με εθελοντικές ομάδες, μη κυβερνητικούς οργανισμούς, πανεπιστημιακές κοινότητες και ομάδες πολιτών με σκοπό την ενδελεχή παρακολούθηση, αξιοποίηση και επανάχρησή τους. Με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι κόμβοι εντάσσονται σε πολλαπλούς κλειστούς περιπάτους  μεταφέροντας εναλλακτικές εικόνες της πόλης. Οι επιλεγμένες εκκλησίες κωδικοποιούνται και κατηγοριοποιούνται ανάλογα με πέντε (5) κριτήρια σε έντεκα (11) υποκατηγορίες και δεκατρείς (13) διαδρομές – βρόγχους.
Συμπερασματικά, η τρέχουσα ερευνητική εργασία επικαιροποιεί και εξελίσσει το υπάρχον ιστορικό μητρώο και εγγράφει αστικές διαδρομές – βρόγχους, χρησιμοποιώντας ως στάσεις – κόμβους είκοσι (20) επιλεγμένες εγκαταλελειμμένες εκκλησίες. Επιζητείται η υιοθέτηση των κλειστών περιπάτων από τους τους χρήστες, οι οποίοι δύνανται να προσδώσουν το προσωπικό τους στοιχείο στη φυσιογνωμία του αστικού τοπίου, να αναβιώσουν και να συνεχίσουν την ιστορία, να μετατρέψουν την πόλη σε ζωντανό οργανισμό. Εκεί εκπαιδεύουν, ψυχαγωγούν και αναπτύσσουν τον εαυτό τους, δίνοντας πνοή στο επίπονο αλλά απαραίτητο ανθρωπιστικό και ιστορικό εγχείρημα της διάσωσης της εκκλησιαστικής κληρονομιάς της πόλης. Φιλοδοξία του έργου είναι η δημιουργία και προώθηση ενός τεράστιου δικτύου προσωρινών εγκαταστάσεων στους χώρους και η ήπια προσαρμογή συμβατών χρήσεων για την ανάδειξη της ιστορικότητας και την προστασία της αρχιτεκτονικής τους μέσω της επανάχρησης.


                                
Read More...

Ε101.16 Τραπεζογραμμάτια Ευρώ. Αρχιτεκτονικές Απεικονίσεις.

Τίτλος: Τραπεζογραμμάτια  Ευρώ. Αρχιτεκτονικές  Απεικονίσεις.
Φοιτήτρια: Αδαμαντία Στούρα
Πανεπιστήμιο Πατρών, Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών

Η εργασία αυτή αναφέρεται στη σχέση αρχιτεκτονικής  και νομίσματος.  Συγκεκριμένα, μελετάμε τις σχεδιαστικές αναπαραστάσεις των χαρτονομισμάτων του Ευρώ, οι οποίες κάνουν αναφορά σε στοιχείο του χώρου. Ο προβληματισμός που δημιουργήθηκε λόγω των αφηρημένων αρχιτεκτονικών απεικονίσεων στο ευρωπαϊκό κοινό νόμισμα, υπήρξε η αφορμή για να ξεκινήσει η έρευνά μας. Στόχος της εργασίας είναι να διερευνηθεί η σημασία της αρχιτεκτονικής για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, έτσι όπως αυτή απεικονίζεται στα τραπεζογραμμάτια του Ευρώ.  
Για  τη συγγραφή της εργασίας χρειάστηκε βιβλιογραφική μελέτη, επιτόπια έρευνα και συνεντεύξεις με ανθρώπους που έχουν σχεδιάσει και χαράξει χαρτονομίσματα και κέρματα. Η επικοινωνία με τον καλλιτέχνη που φιλοτέχνησε τα ελληνικά κέρματα του Ευρώ  (βλ. Γιώργος Σταματόπουλος) και με τον καθηγητή χαρακτικής Α΄ εργαστηρίου της  Ανώτατης Σχολής  Καλών Τεχνών (βλ. Ιωάννης Γουρζής),  υπήρξε πολύ σημαντική για το συγκεκριμένο θέμα, καθώς δεν υπάρχει κάποια συνολική μελέτη που να σχετίζεται άμεσα με την ανάλυση των απεικονίσεων στο Ευρώ. 


Από την συνολική έρευνα προέκυψαν πολύ σημαντικά στοιχεία που μας οδήγησαν σε δύο συμπεράσματα. Κάθε κοινό νόμισμα, αφενός στηρίζεται πάνω σε κοινή ταυτότητα, αφετέρου επιχειρεί να κατασκευάσει κοινή ταυτότητα. Στο κοινό νόμισμα του Ευρώ, η αρχιτεκτονική διαδραμάτισε αυτό τον διπλό ρόλο. 
Το κλασικό λεξιλόγιο της αρχιτεκτονικής και ο τρόπος με τον οποίο αστικοποιήθηκε η Ευρώπη, είναι τα δύο στοιχεία που προβάλλονται άμεσα από τις σχεδιαστικές αναπαραστάσεις και φανερώνουν την υπάρχουσα κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα.  Όσον αφορά, το δεύτερο συμπέρασμα  ότι δηλαδή το Ευρώ επιδιώκει να κατασκευάσει κοινή ταυτότητα, εδώ η συμβολή της αρχιτεκτονικής λαμβάνει μεταφορική ερμηνεία. Από τη μια πλευρά, η αρχιτεκτονική χρησιμοποιείται για να εκφράσει το όραμα της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης που είναι  να λειτουργεί η Ευρώπης ως μια ενιαία οικονομικοπολιτική μονάδα και από την άλλη, χρησιμοποιείται για να φανερώσει το κύρος και την δύναμη της Ευρώπης. 
Read More...

Ε103.17 Περπατώντας. Χωρική Εμπειρία και Αντίληψη Εν Κινήσει

Τίτλος: Περπατώντας. Χωρική εμπειρία και αντίληψη εν κινήσει.
Φοιτήτρια: Άντρεα Πηλαβάκη
Επιβλέπουσα καθηγήτρια: Αριάδνη Βοζάνη
Ημερομηνία παρουσίασης: Φεβρουάριος 2017
Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ


Η ερευνητική αυτή εργασία επιχειρεί να διερευνήσει τη σημασία της εν κινήσει εμπειρίας του σώματος στην διαμόρφωση της σχέσης του ανθρώπου με το χώρο. Υποστηρίζουμε ότι η εν κινήσει εμπειρία μέσω του περπατήματος, είναι η κατ’ εξοχήν χωρική εμπειρία, καθώς η ενεργοποίηση του σώματος ανάγει τον άνθρωπο από παθητική παρουσία σε δυναμικό συστατικό του χώρου. Το υποκείμενο μέσω της κίνησης αντιλαμβάνεται απλώς τις χωρικές αλληλουχίες ή είναι ικανό ως ένα βαθμό και να τις μετασχηματίσει;
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες από το πεδίο των νευροεπιστημών και της ψυχολογίας, οι επιπτώσεις του περπατήματος στον ανθρώπινο εγκέφαλο είναι ιδιαίτερα ισχυρές. Τα ερεθίσματα που λαμβάνει κατά την διαδικασία της περιπατητικής πορείας είναι καθοριστικά για την σκέψη και την ταυτότητα του.  
Αφού γίνει αναφορά σε βασικούς “τύπους” του στοχαστικού κυρίως περπατήματος, θα διακρίνουμε την περιπατητική εμπειρία σε δύο βασικές κατηγορίες ανάλογα με την “χορογραφία” της κίνησης του σώματος και του βλέμματος. Η πρώτη κατηγορία αφορά τον περίπατο σε χωρικά συστήματα όπου το βλέμμα είναι ικανό να ανοίγεται σε βάθος, ενώ η δεύτερη σε εκείνα τα χωρικά συστήματα (φυσικά ή αστικά) όπου οι οπτικές φυγές είναι περιορισμένες και το βλέμμα αλλάζει συχνά διεύθυνση. Με ποιους τρόπους βιώνεται ο χώρος, τι συναισθήματα προκαλεί και πως διαμορφώνεται η αντιληπτική διαδικασία σε κάθε περίπτωση;


Read More...

Δ021.16 UNPRISONING: (ΑΠΟ)ΦΥΛΑΚΗ ΣΕ ΠΟΛΗ. ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Τίτλος: Unprisoning: (Απο)φυλακή σε Πόλη. Ανάπλαση της Περιοχής των Φυλακών Κορυδαλλού
Φοιτήτρια: Αλεξάνδρα Καλυμνιού
Επιβλέπων Καθηγητής: Αικατερίνη Λιάπη
Πανεπιστήμιο Πατρών, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών 
Νοέμβριος 2016


Η εργασία αυτή αφόρα στη δημιουργία ενός κέντρου επανένταξης  για ανήλικους αποφυλακισμένους, το οποίο τοποθετείται σε μια έκταση 100 στρεμμάτων, τα οποία θα εκμεταλλευτούμε, ώστε να δώσουμε στην πόλη της Αθήνας μια ανάσα πρασίνου, με το σχεδιασμό ενός πάρκου. Πιο συγκεκριμένα το έργο αυτό θα εγκατασταθεί στα οικόπεδα, όπου σήμερα στεγάζονται οι αντρικές και γυναικείες φυλακές  Κορυδαλλού. Αυτό σημαίνει ότι απομακρύνουμε τις φυλακές από την πόλη, αφού από την ερευνητική εργασία, η οποία προηγήθηκε της διπλωματικής αυτής εργασίας , αποδεικνύεται, ότι η ύπαρξη των φυλακών στην πόλη δημιουργεί προβλήματα, μιας που στο Δήμο υπάρχουν πολλοί χώροι διημέρευσης, όπως πλατείες, σχολεία και χώροι πολιτισμού. Στόχος της εργασίας είναι να μελετηθεί η συμπεριφορά των ανήλικων παραβατών, το σύστημα επανένταξης και τελικά να οργανωθεί και να σχεδιαστεί ένα κέντρο επανένταξης, που θα αφορά τους νεαρούς παραβάτες, αφού αυτοί θα έχουν εκτίσει  την ποινή τους. Το κέντρο επανένταξης κρατά τη μνήμη της φυλακής στην πόλη, σαν μια υπενθύμιση των αρνητικών στοιχείων, που δημιουργούσε αυτή- για πολλούς λόγους, οι οποίοι αναλύονται στην ερευνητική εργασία με τίτλο «Φυλακή και πόλη: φυλακές Κορυδαλλού»-  και σαν μια προσπάθεια να μετατρέψουμε τα στοιχεία αυτά σε κάτι θετικό, μέσω της εκπαίδευσης, της αλληλεπίδρασης και της αλληλεγγύης. Για τη συγγραφή της εργασίας χρειάστηκε βιβλιογραφική μελέτη, επιτόπια έρευνα, και φωτογραφική τεκμηρίωση. Από τη συνολική έρευνα προέκυψαν κάποια στοιχεία, τα οποία είναι ικανά να δώσουν σχεδιαστική λύση, η οποία θα σέβεται κατά κύριο λόγο την υφιστάμενη κατάσταση στη γειτονιά.


Read More...