Read More...

Read More...
Read More...






Read More...
IN001.21 Συνέντευξη της Λυδίας Βενιέρη, εικαστικού




Read More...







Read More...
Read More...











Read More...

Δ027.21 | Κατοικώντας το τοπίο. Καταλύματα στο Κουλούρι

 
Διπλωματική: Κατοικώντας το τοπίο. Καταλύματα στο Κουλούρι
Φοιτήτρια: Στάμου Γεωργία
Επιβλέπων: Πανηγύρης Κωστής
Σχολή: Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, 2021




ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Βασικός σκοπός και πυρήνας αυτής της διπλωματικής εργασίας είναι η σύνδεση του μονοπατιού από το Βένετο με το μονοπάτι του Αλφόνς, και η ένταξη τουριστικών καταλυμάτων στο τοπίο του Κουλουριού.

Το βιβλίο που μου χάρισε τις πρώτες εικόνες από το Κουλούρι ήταν το «Ποιος θυμάται τον Αλφόνς;» του Κ. Ακρίβος. Πρόκειται για ένα βιογραφικό μυθιστόρημα για τον Αλφόνς που χάραξε την πορεία μου σε μια έρευνα πάνω στην ιδιαίτερη και μερικές φορές μυθοπλαστική παρουσία αυτού του ανθρώπου στο Πήλιο. Η εικόνα που έχω σχηματίσει για τον Αλφόνς και το Κουλούρι εκείνης της εποχής αλλά και της τωρινής, είναι αποτέλεσμα του βιβλίου καθώς και ενός συνόλου πληροφοριών της έρευνα μου από άλλες πηγές, επικοινωνία με πρώην επισκέπτη, και από την επίσκεψη μου στην τοποθεσία.

Έχουν περάσει 40 χρόνια από τότε που η περιοχή είχε κάποιον οργανωμένο τουριστικό χαρακτήρα, παρολ’ αυτά η επιθυμία για κάποιο είδος διαμονής υπάρχει ακόμη, από περαστικούς και ενδιαφερόμενους. Κάποια περίοδο μάλιστα, ένας παλιός επισκέπτης είχε επιλέξει να μείνει στο ερημωμένο σπιτάκι του Αλφόνς, πριν χτίσει δικό του στο Βένετο. Ταυτόχρονα οι αποτυχημένες προσπάθειες να προσελκύσουν καινούργιο κόσμο μέσω της ανακαίνισης του σπιτιού του Αλφόνς και την σήμανση με ταμπέλες πληροφοριών, ήταν αποτέλεσμα της «αφιλοξενίας» που προκαλεί η μορφολογία του εδάφους. Στόχος λοιπόν της παρέμβασης, είναι να προσφέρει μία νέα εμπειρία κυκλοφορίας στο βουνό του Κουλουριού καθώς και τη δυνατότητα κατοίκησης μέσα στο τοπίο.





ΑΡΧΕΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ

- Σύνδεση των μονοπατιών
Τα μονοπάτια της περιοχής αποτέλεσαν αφετηρία των πρώτων χαράξεων. Η σύνδεση αυτών θα ενισχύσει την εμπειρία της περιπλάνηση μέσα από το τοπίο.

- Διατήρηση των ερειπίων και των θεάσεων του «έρημου» τοπίου
Θεωρώ σημαντικό να διατηρηθεί ένα κομμάτι του τοπίου από τις νοσταλγικές αφηγήσεις των επισκεπτών και οπαδών του Αλφόνς, καθώς θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι του τόπου και της ιστορίας του.

- Αρμονία με το τοπίο
Η παρέμβαση να ενισχύει τον χαρακτήρα του τοπίου και των ερειπίων και να προσφέρει μία ολοκληρωμένη εμπειρία κατοίκησης μέσα στη φύση.

- Μονιμότητα
Σε αντίθεση με τον παροδικό χαρακτήρα των καταλυμάτων του Αλφόνς, τα καταλύματα να προστατεύονται από τις καιρικές συνθήκες, και να αντέχουν στη φθορά του χρόνου.








Οι κατόψεις των καταλυμάτων χωρίζονται σε δύο ζώνες. Την ζώνη της ξεκούρασης και την ζώνη των χώρων διαβίωσης. Για τη βέλτιστη αξιοποίηση του χώρου χρησιμοποιήθηκαν οι κενοί χώροι κάτω από τα μονοπάτια για να τοποθετηθούν οι τουαλέτες. Επίσης όλες οι κουζίνες και τα επιπρόσθετα μπάνια ακουμπάνε στους πέτρινους τοίχους για την ευκολία δημιουργίας δικτύου μέσω της ευθείας χάραξης των μονοπατιών. Στην ζώνη του ύπνου η πλάκα υποχωρεί για να δημιουργήσει ένα διάδρομο ο οποίος θα προσφέρει στα «αδικημένα» ως προς την θέα δωμάτια, μία σύνδεση με τη φύση καθώς και φυσικό φωτισμό και αερισμό.






Για την ενίσχυση της αίσθησης ότι η πλάκα αιωρείται και εδράζεται κεντρικά στο μονοπάτι, το ύψος των τοίχων των καταλυμάτων από την πλευρά όπου περνάει το μονοπάτι έχει ελαττωθεί κατά 1 μέτρο. Ταυτόχρονα αυτή η κίνηση προσφέρει επιπλέον φωτισμό στα καταλύματα και τους ημιυπαίθριους χώρους τους. Την ίδια λογική έχω κρατήσει και για τον τοίχο αντιστήριξης στο διάδρομο της ζώνης του ύπνου, διευκολύνοντας την οπτική επαφή με την στάθμη του εδάφους καθώς και με το φυσικό τοπίο. Ο συνδυασμός του υπόσκαφου στοιχείου και η οπτική επαφή με την φύση προσφέρει μία διαφορετική εμπειρία διαμονής απ’ ότι η ζώνη του χώρου διαβίωσης που συνδέεται οπτικά με τον ορίζοντα της θάλασσας.

Καθώς πρόκειται για καταλύματα σε μία απομονωμένη περιοχή και ο χρόνος λειτουργίας τους θα ποικίλει, επέλεξα να τα θωρακίσω με συρόμενα πάνελ με ξύλινες περσίδες στην βορειοανατολική τους πλευρά (θέα προς την θάλασσα). Και στην βορειοδυτική με ξύλινα αναδιπλούμενα πάνελ πλήρης συσκότισης. Τα συρόμενα πάνελ κινούνται και διαμορφώνουν τον χώρο και τον φωτισμό ανάλογα.

Η κυκλοφορία των μονοπατιών της περιοχής έχει ενισχυθεί και έχει επιτευχθεί η σύνδεση. Ταυτόχρονα οι προσθήκες των ευθείων μονοπατιών σε συνδυασμό με τα καταλύματα που κρύβονται πίσω από πέτρινους τοίχους προσφέρουν μία νέα εμπειρία του τοπίου αλλά και της κατοίκησης σ΄ αυτό.








Title: Inhabiting the landscape. Accommodation in Koulouri.
Supervisor: Paniyiris Costis
Student: Georgia Stamou
University: University of Thessaly, 2021

ABSTRACT

The main purpose of this dissertation is the connection of the path from Veneto with the path of Alfons, and the integration of touristic accommodation in the landscape of Koulouri.

The book that introduced me to the place called Koulouri was "Who remembers Alfons?" by K. Akrivos. This is a biographical novel about Alfons that paved the way for me in a research on the peculiar  and sometimes fictional presence of this man in Pelion. The image I have formed of Alfons and Koulouri at that time but also present, is the result of the book, as well a combination of information from my research from other resources, a contact with a former visitor, and my visit to the site.

It has been 40 years since the area had an organized touristic character, however the desire for some kind of accommodation still exists, by passers-by and those interested in the area. At one point, an old visitor had chosen to stay in Alfons' deserted house before building his own in the Veneto. At the same time, the failed attempts to attract new people through the renovation of Alfons' house and the signage of information were the result of the "inhospitability" caused by the morphology of the site. The aim of the intervention is to offer a new circulation experience in the mountain of Koulouri as well as the possibility of inhabiting the landscape.

DESIGN PRINCIPLES

- Connection of paths
The paths of the area were the starting point of the first lines. Connecting them will enhance the experience of wandering through the landscape.

- Preservation of the ruins and the views of the "desolate" landscape
I consider it important to preserve a part of the landscape from the nostalgic narratives of Alfons’ visitors and followers, as it is considered an integral part of the place and its history.

- Harmony with the landscape
The aim of the intervention is to strengthen the character of the landscape and the ruins and to offer a complete experience of living in nature.

- Permanence
In contrast to the ephemeral nature of Alfons' accommodations, the accommodations are weather-proof, and weather-resistant.

The floor plans of the accommodation are divided into two zones. The rest area and the living area. To make the best use of the space, the empty spaces under the paths were used to place the toilets. Also all kitchens and additional bathrooms they rest on the stone walls for the ease of creating a technical network through the straight paths. In the sleeping area the slab recedes to create an uncovered corridor which will offer the "unjust" in terms of view rooms, a connection with nature as well as natural light and ventilation.

To enhance the feeling that the slab is suspended and rests centrally on the path, the height of the units’ walls has been reduced by 1 meter. At the same time this movement offers additional lighting in the accommodation and the covered outdoor space. I have kept the same logic for the retaining wall in the corridor of the sleeping area, facilitating the visual contact with the ground level as well as with the natural landscape. The combination of the cave element and the visual contact with nature offers a different living experience, than the living area that is visually connected to the sea horizon.

As these are accommodations in an isolated area and their operating time will vary, I chose to cover them with sliding panels with wooden blinds on their northeast side (sea view). And in the northwest with wooden folding panels of complete blackout. The sliding panels move and shape the space and the lighting accordingly.

The circulation of the trails of the area has been enhanced and the connection has been achieved. At the same time, the additions of straight paths in combination with the accommodations hidden behind stone walls offer a new experience of the landscape but also of inhabiting it.

 

 

Read More...

Δ003.21 | poroCity | εξερευνώντας τα όρια της οικειότητας

 
Διπλωματική εργασία: poroCity | εξερευνώντας τα όρια της οικειότητας 
Φοιτήτριες: Καιρίδου Μαρία-Ελπίδα, Κάκου Κατερίνα 
Επιβλέπων: Πανηγύρης Κωστής 
Σχολή: Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, 2021
 
 

 

 
Η πολυκατοικία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής αστικότητας, που συνήθως βιώνεται σαν ένας καταναγκασμός για συνύπαρξη με αγνώστους. Όλα φυλάσσονται εκεί με μια μανία ιδιωτικότητας. Τι θα γινόταν αν μεγαλύτερο κομμάτι της δημόσιας ζωής μπορούσε να διεισδύσει στο  διαμέρισμα; Πως μπορεί να επανεξεταστεί το μοντέλο της, ώστε να δώσει χώρο στον κάτοικο να απελευθερωθεί από την τυραννία της εγγύτητας και της συνύπαρξης; 
 
 

 
Το χάος, η ετερογένεια και οι συνεχείς μεταβολές είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν την πόλη. Οι αντιδράσεις είναι γρήγορες, ασυνεχείς, φευγαλέες. Στον πολυμερή αυτόν οργανισμό, χιλιάδες σχέσεις ξετυλίγονται καθημερινά. Αποτελεί ένα πεδίο ευκαιριών, συναντήσεων, ανταλλαγής βλεμμάτων αλλά και απλής επίγνωσης της παρουσίας του άλλου. Το πρότζεκτ προσπαθεί να συγκροτήσει όλα αυτά τα στοιχεία της πόλης σε ένα χωρικό σκελετό, να κατακτήσει την υπερδιέγερση των αισθήσεων που προκαλείται στον κάτοικο της μητρόπολης, ώστε αυτά τελικά να αποτελέσουν χαρακτηριστικά ενός νέου τρόπου ζωής.
 
 


Έγινε μια προσπάθεια σύνθεσης των ερεθισμάτων της πόλης σε έναν πορώδη οργανισμό, προκειμένου να επιτευχθεί μια ρευστότητα ορίων και η εμπειρία βίωσης του χώρου, «περνώντας». Μοιάζει με μια μικρογραφία της πόλης. Ωστόσο, στόχος δεν είναι να την υποκαταστήσει αλλά να της επιτρέψει να διεισδύσει. Στόχος δεν είναι η γραφικότητα αλλά η υπέρ-γραφικότητα. 
 
 

 
Υπάρχει η ιδέα μιας καθαρής κοινόχρηστης κίνησης, από την οποία ξεδιπλώνεται ο οργανισμός. Η κίνηση αυτή γίνεται ανοδικά μέσω μιας σκάλας. Όσο ανεβαίνει, οι λειτουργίες γίνονται πιο ιδιωτικές, χωρίς να αποθαρρύνουν τη συνέχεια της κίνησης. Η σκάλα περικλείεται από ένα modular σύστημα μονάδων και κενών που συνθέτουν τον πορώδη οργανισμό. 
 
 

 
Την κίνηση της σκάλας έρχεται να διακόψει μια πισίνα ως λυτρωτική στιγμή της αφήγησης, έχοντας τον χαρακτήρα της απελευθέρωσης. Της απελευθέρωσης του κατοίκου από την καταπιεστική ζωή. Είναι ένα σημείο χαλάρωσης και κοινωνικότητας. Ένα σημείο ένωσης των ατόμων και του οργανισμού. 
 
 

 
Τη σύνθεση συγκροτούν δύο κτήρια παρόμοιας μορφής. Το ένα αποτελεί συνέχεια του άλλου, δημιουργώντας μαζί μια νοητά ελικοειδή κίνηση. Οι σκάλες τους καταλήγουν στην πισίνα και το δεύτερο κτήριο συνεχίζει έπειτα προς τα πάνω με μια αντίστροφη κίνηση ανοιγόμενο προς τη θέα της Ακρόπολης. 
 
 

 
Υπάρχει μια διαστρωμάτωση των λειτουργιών που ακολουθούν την κίνηση της κεντρικής σκάλας. Κάτω από αυτήν αναπτύσσεται η “καθημερινότητα”, η αγορά με τα μαγαζιά και γενικότερα οι πιο δημόσιες χρήσεις. Καθώς η σκάλα ανεβαίνει ανυψώνεται παράλληλα και το επίπεδο του δρόμου. Από πάνω της οργανώνονται κλιμακωτά οι κατοικίες. Το τελευταίο επίπεδο του κτηρίου μετατρέπεται σε πράσινο, επιστρέφοντάς το έτσι στην πόλη. Είναι συνδεδεμένα, φυτεμένα δώματα. Χώροι ειδυλλιακής απομόνωσης. 
 
 

 
Λόγω του πορώδους χαρακτήρα προκύπτουν ποιότητες χώρων που θυμίζουν αυτές των μπαλκονιών. Εσωτερικοί διάδρομοι, αίθρια, ανισοϋψείς όγκοι και επίπεδα δημιουργούν μια “μπαλκονική” συνθήκη. Αν αναλογιστούμε και το παράδειγμα της πανδημίας, το μπαλκόνι ανέδειξε μια άλλου είδους κοινωνικότητα, λιγότερο εξαναγκασμένη, περισσότερο απελευθερωτική. Το μπαλκόνι απέδειξε ότι έχει την ικανότητα να προσφέρει συντροφιά, χωρίς την απαίτηση κάποιας οικειότητας. Δίνει την ευκαιρία να είναι κανείς με άλλους, με έναν τρόπο πιο χαλαρό, μη απαιτητικό, επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της απόστασης. 
 
 

 
Πρόκειται για ένα συνονθύλευμα όγκων, όπου αναπτύσσονται το ίδιο κλιμακωτά με τη δομή δημόσιες, ημι-δημόσιες και ιδιωτικές χρήσεις σε ένα πρόγραμμα κλιμακούμενης οικειοποίησης του χώρου. Το πορώδες εμφανίζεται σε όλες του τις μορφές σε μια προσπάθεια να γίνει νόμος της ζωής.
 
 

 
 

 

 

 


 
 
 
 
__________________________________________________________________________________
 
 
 
Diploma thesis: poroCity | exploring the limits of intimacy 
Students: Keridu Maria Elpida, Kakou Katerina 
Department of Architecture, University of Thessaly, February 2021 
 
The polykatoikia is an integral part of the greek urban landscape, that is predominantly experienced as a compulsion to coexist with strangers. Life is guarded within its walls with a frenzy of privacy. What would happen if a greater part of the public life could permeate the apartment? How can the model of the polykatoikia be reimagined, in order for its occupants to be liberated from the tyranny of the proximity and the coexistence? 
 
Chaos, heterogeneity and dynamism are components that define the city. The reactions are fast, non-successive, fleeting. In this multifaceted entity, a myriad of relations unfold every day. The city is a breeding ground for opportunities, chance encounters, exchanges of glances but also the simple awareness of the presence of other people. 
 
The project tries to bring all these elements together in a spatial framework, to conquer the overstimulation of the senses that the citizen of the 21st century metropolis experiences, in order for these to constitute the foundation of a new way of life. 
 
There was an attempt to embed the stimuli of the city into a porous organism, in order to achieve a fluid interaction between the public and the private realm and a lived experience and a lived experience of the surrounding space by means of passing through. Although it might appear as resembling a miniature of the city, its aim is not to substitute the urban experience but to allow the city to pervade its fabric. The aim is not quaintness but over-quaintness. 
 
The main idea is built around a structure, which allows the unobstructed flow of all space users and, from which the organism unfolds. This movement is achieved through a staircase. As we ascend to higher levels, it becomes clear that the intended use of space progressively shifts from the public to the private. The staircase is enclosed by a modular system of units and void spaces, bringing about a “porosity”. 
 
The motion of the stair is interrupted by a swimming pool, which constitutes a liberating moment in the narration. The pool, offers a form of liberation for the urbanites from the aspects of life that suppress them. It is a point for relaxation and socialization. A unifying point for the people and for the building – as an organism. 
 
The synthesis comprises of two buildings of a similar form. There is a continuity between them, conceptually creating a spiral motion. Both the staircases lead to the pool, from where, only the second building continues its rise reversely, facing the Acropolis. 
 
The uses are layered following the structure of the staircase. Under the stairs unfold the quotidian moments of life, with stores and shops for daily needs. The level of the street is shifting along with the upward movement of the staircase. Staggered housing units are organized above it. The space above the habitable spaces is turned into greenery, reintegrating it into the urban landscape, connected, planted terraces acting as places of idyllic seclusion. 
 
Due to the buildings’ porous character, the qualities of the space the emerge mirror those of the balcony. Interior corridors, patios, uneven volumes and levels create a “balconial” effect. If one considers the case of the current pandemic, the balcony established a different kind of sociality, less forced, more liberating. The balcony proved its ability to offer company without the accompanying need of intimacy. The balcony redefined the concept of distance, making it possible for one to be with others with a more casual, non-demanding way. 
 
All in all, it is an assemblage of cubes, along with which develop public, semi-private and private uses, to from a structural entity where space is appropriated in a scalar fashion. Porosity appears in all of its forms in an attempt to become a norm of life.
 
Read More...