Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...
Read More...

Δ014.19 ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΌ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΟ ΑΝΑΡΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΛΙΑΚΜΟΝΑ


Τίτλος Διπλωματικής Εργασίας: ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΌ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΤΟ ΑΝΑΡΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΛΙΑΚΜΟΝΑ
Φοιτητές: Οικονόμου Κλεάνθης, Χατζής Σωτήρης
Επιβλέποντες Καθηγητές: Ξάνθη Θεώνη, Κόκκορης Παναγιώτης, Παναγιώταρου Μαρία
Πανεπιστήμιο: 
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης | Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Ξάνθης


Ζώντας σε μία κοινωνία που συνεχώς εξελίσσεται, η ανάγκη για εξέλιξη, τεχνολογική πρόοδο και εκσυγχρονισμό είναι ζωτικής σημασίας για την βέλτιστη  ποιότητα ζωής του σύγχρονου ανθρώπου. Η έρευνα αποτελεί την αφετηρία για την δημιουργία καινοτόμων νέων τεχνολογιών  που θα συμβάλλουν  στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Αντιμετωπίζοντας λοιπόν  το αποτέλεσμα της έρευνας, της εργασίας και της επιστήμης ως ένα κοινωνικό αγαθό  και  αντιμετωπίζοντας το θέμα της προόδου ως ανάγκη, στοχεύουμε στην δημιουργία ενός ερευνητικού κέντρου της ΔΕΗ το οποίο σε συνεργασία με εταιρίες παραγωγής τσιμέντου, και την αρωγή του Πανεπιστημίου ερευνά νέες τεχνολογίες για την κατασκευή  υδραυλικών έργων με σκοπό της βέλτιστη διαχείριση των υδάτινων πόρων. Η περιοχή στην οποία τοποθετείται το έργο, ανήκει στον Νομό Ημαθίας, 6 χλμ  από τον αστικό ιστό της Βέροιας, στην τεχνητή λίμνη της Αγίας Βαρβάρας στον ποταμό Αλιάκμονα (Αναρρυθμιστικό Εργο Αγίας Βαρβάρας).  Η περιοχή που επιλέχθηκε  για την επέμβασή είναι ένας τόπος με έντονες αντιθέσεις. Ουσιαστικά  πρόκειται για ένα αποτέλεσμα του φυσικού περιβάλλοντος και της ανθρώπινης παρέμβασης.




Το Αναρρυθμιστικό έργο είναι ίσως το μοναδικό έργο της ΔΕΗ, στο οποίο έχει επιτραπεί η πρόσβαση στους πολίτες , με την δημιουργία μιας διαδρομής στην στέψη του φράγματος, γύρω από τον ταμιευτήρα. Η κυκλική πορεία της διαδρομής όμως δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, με αποτέλεσμα, οι περιηγητές να αναγκάζονται να γυρίσουν πίσω ακολουθώντας την ίδια πορεία. Η σύνθεση μας, τοποθετείται στην φυσική πλευρά του φράγματος, και πηγάζει από την ιδέα, ολοκλήρωσής της κυκλικής πορείας, αφού η σύνθεση δομείται γύρω από ένα μεγάλο πέρασμα. Όπως προαναφέρθηκε, η σύνθεση τοποθετείται σε ένα απολύτως τεχνητό  περιβάλλον, αφού πρόκειται για ένα μεγάλο έργο υποδομής. Η ιδέα της μονολιθικότητας δημιουργήθηκε από την κατασκευή έργων τέτοιας κλίμακας.  Δημιουργούμε λοιπόν μία σταθερή, ανθεκτική, μονολιθική λύση, η οποία τοποθετείται στο τοπίο αρχίζει να αποτελεί προέκταση του αφού σταδιακά  αφομοιώνεται από αυτό ως λειτουργικό αντικείμενο. Οι πυραμιδοειδείς πυλώνες , τα κλειστά εργαστήρια, η αίθουσα καθώς και τα υπόλοιπα στοιχεία της σύνθεσης φαίνεται σαν να αναδύονται από τη Γη, η οποία τα επιφορτίζει με αυτή την ανθεκτικότητα και την στιβαρότητα.



Βασικό στοιχείο της έρευνας και της εργασίας είναι τα εργαστήρια η σύνθεση των οποίων ακολούθησε μία κυτταρική δομή κάτω από μία ενιαία πλάκα που χαρακτηρίζεται από τα αίθρια της που επιτρέπουν την καλύτερη δυνατή κυκλοφορία του αέρα. Οι κλειστοί λοιπόν χώροι των εργαστηριών τοποθετούνται σε έναν ενιαίο ημιυπαίθριο χώρο, ενώ η εσωτερική σύνδεσή τους επιτυγχάνεται μόνο μέσω ενός κλειστού δικτύου διαδρόμων στον πρώτο όροφο, με είσοδο στο πατάρι του κάθε εργαστηρίου, το όποιο περιλαμβάνει χώρο γραφείων
Αναλογιζόμενοι τις ενεργειακές ανάγκες ενός κτηρίου αυτής της κλίμακας και εκμεταλλευόμενοι την αυξομείωση της στάθμης νερού, δημιουργήσαμε ένα κτήριο μηχάνημα, έναν μικρό υ/η σταθμό που θα εξυπηρετεί ενεργειακά την σύνθεση. Κατά την διάρκεια της ημέρας η στάθμη του νερού  μεταβάλλεται σε τιμές από το +39.00 μέχρι το +42,50.



Η συνθετική ιδέα πηγάζει από την έννοια του κοινωφελούς, άρα δημόσιου χαρακτήρα, που επιφορτίζει το κτήριο, συνδέοντας έτσι το επίπεδο της έρευνας και της εργασίας με τον δημόσιο χώρο. Γι αυτό τον λόγο δεν ήταν επιθυμητό η σύνθεση αυτή να αποτελεί ένα τυπικό ερευνητικό κέντρο, αλλά ο τόπος να μπορεί να φιλοξενήσει πληθώρα άλλων εκδηλώσεων και λειτουργιών χωρίς βέβαια να παρεμποδίζεται ο αρχικός στόχος του έργου που είναι η έρευνα.




Το θέμα επιχειρεί να προβληματίσει σε ζητήματα αντιστροφής  της αίσθησης και των εννοιών της φυσικότητας και της τεχνητότητας, ενώ ταυτόχρονα στοχεύει στην αποκόλληση από την άποψη του «αγνού και αμόλυβδου φυσικού» και του «εχθρικού τεχνητού». Επίσης επισημαίνεται ότι οι δύο αυτές έννοιες δεν εκφράζονται μόνο με την ύλη  και την μορφή των κτηρίων αλλά και με τις δομές αυτών. Η τεχνολογία λοιπόν τίθεται ως αναγκαίος παράγοντας της εξέλιξης της ζωής  αλλά και ως κοινωνικό αγαθό που παράγεται μέσω της έρευνας. Η παρούσα εργασία επιχειρεί να ενισχύσει την σημασία των μεγάλων τεχνικών έργων ως κοινωφελή έργα  και ως παραγωγούς κοινωνικού αγαθού.





Read More...

Δ054.17 Επανερμηνείες του Φθαρμένου

Διπλωματική Εργασία: Επανερμηνείες του Φθαρμένου
Φοιτητές: Αχιλλέας Μπαρουξής, Ελένη Χουσέν
Επιβλέπων καθηγητής: Κωνσταντίνος Ιωαννίδης
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών | Ιούνιος 2017


Η διπλωματική μας εργασία επεξεργάζεται το θέμα της κατοίκησης και συγκεκριμένα την έννοια της ελάχιστης δομής. Δημιουργήσαμε 2 κατοικίες, μία μόνιμης και μία προσωρινής διαμονής (καταφύγιο), οι οποίες ενσωματώνονται σε ερειπωμένα κελύφη που έχουν υποστεί φθορά. Με αυτόν τον τρόπο επανοηματοδοτούμε το παλιό, δίνοντάς του μια νέα χρήση και αναζητούμε μια ισορροπία, έναν κοινό τόπο, μεταξύ 2 πλήρως ανεξάρτητων ολοτήτων. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να μελετήσουμε πώς η αρχιτεκτονική μπορεί να αντιμετωπίσει την έννοια της φθοράς χωρίς να την αναιρέσει ή να την επιβραδύνει, πώς μπορεί να συμβιώσει μαζί της σε μια προσπάθεια δημιουργικής επανάχρησης και κυρίως πώς μπορεί να συμφιλιώσει τον χρήστη με αυτή.

Ακολουθώντας τη λογική του keep us found, οι νέες κατασκευές που προτείνουμε είναι ανεξάρτητες πλήρως και ακολουθούν τους δικούς τους συνθετικούς κανόνες, οι οποίοι προκύπτουν ύστερα από τις νέες χωρικές σχέσεις που δημιουργεί η ερείπωση.

Το καταφύγιο χωροθετείται στην πόλη Salir do Porto της Πορτογαλίας, στα όρια των πέτρινων τοίχων που έχουν απομείνει από το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας. Πρόκειται για μια ορθογωνική κατασκευή με ξεκάθαρη γεωμετρία και εμφανή την κατασκευαστική δομή, στο εσωτερικό της οποίας δημιουργείται μια ατμόσφαιρα που αλλάζει συνεχώς ανάλογα με τις εξωτερικές συνθήκες, καθώς δεν υπάρχουν κάθετα στοιχεία πλήρωσης. Όλες οι χρήσεις φιλοξενούνται στο εσωτερικό της κατασκευής χωρίς ωστόσο να είναι προκαθορισμένη η χωροθέτησή τους και με την ελάχιστη τεχνητή υποδομή.


Η δεύτερη κατοικία τοποθετείται στην Περιστερά Θεσσαλονίκης, εντός των πέτρινων τοίχων μιας ερειπωμένης κατοικίας. Πρόκειται για έναν ευέλικτο σχεδιασμό σε λογική split-level, με ενιαίους χώρους σε διαφορετικά επίπεδα και μεγάλα ανοίγματα, ο οποίος εκπαιδεύει τον χρήστη και δεν προκαθορίζει έναν τρόπο διαβίωσης.


Παλιό και νέο ανασυντίθενται μαζί μέσα από μια μορφοποιητική διαδικασία και αλληλονοηματοδοτούνται. Τέλος το ερείπιο αντιμετωπίζεται σαν ένα καινούριο έργο και αποκτά ξανά σχέση με το περιβάλλον του, ενώ ταυτόχρονα αφήνει διαφορετικά περιθώρια ερμηνείας  που εξαρτώνται από την προσωπικότητα του χρήστη.

Read More...

Δ016.17 Έξαλα σε ένα αστικό αρχιπέλαγος, παρεμβαίνοντας στην αθηναϊκή ταράτσα

Τίτλος: Έξαλα σε ένα αστικό αρχιπέλαγος, παρεμβαίνοντας στην αθηναϊκή ταράτσα
Φοιτητές: Βλαχούλης Κωνσταντίνος, Μακρίδης Αλέξανδρος, Παππάς Σεραφείμ
Επιβλέποντες: Γαβρήλου Έβελυν, Πανηγύρης Κωστής
Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Ιούνιος 2017


Αν παρομοιάσουμε το εσωτερικό της πόλης με τον βυθό, και την ροή της καθημερινότητας με την θάλασσα, που σε παρασέρνει σαν ρεύμα στους ρυθμούς της και συνεχώς μετακινείσαι όπου σε πάει, τότε τα δώματα είναι τα έξαλα του αστικού αρχιπελάγους, που ξεπροβάλλουν πάνω από την επιφάνεια της πόλης και έτσι μπορείς να πιαστείς από αυτά και να αποδράσεις για λίγο.


Η έννοια των έξαλων εκφράζεται με την επιλεκτική ενεργοποίηση κάποιων ταρατσών εντός του πυκνοδομημένου ιστού, μέσω του πλήθους των τυπολογιών που προτείνονται ως εναρκτήριο λάκτισμα για την κατοίκηση αυτού του νέου εδάφους, κατά μία έννοια, του γνωστού και πολυπόθητου αέρα που ορίζει η κορυφογραμμή, και κατ’ επέκταση του αττικού λεκανοπεδίου. Οι τυπολογίες τοποθετούνται σε δώματα που πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις, ακολουθώντας μια συγκεκριμένη στρατηγική, και εν τέλη χαρακτηρίζονται ως έξαλα.



Αυτές καθ’ αυτές ταξινομούνται βάσει προγράμματος στις κατηγορίες γεωμορφία, μεταφορά, δώμα-δώμα, θέαση, διαδραστικότητα, παραθερισμός και σχόλιο συνοδευόμενες από χαρακτηριστικά όπως επιφάνεια κάλυψης, βασικές διαστάσεις, κύρια υλικά, ενδεικτικός αριθμός ατόμων, αριθμός μερών, εποχικότητα και τέλος την ανάγκη τους για νερό και για ρεύμα.


Μια τέτοια πρόθεση δεν χωρά σε στενά περιθώρια τοπικής εφαρμογής καθώς περιοχές αστικού ιστού όπως της Αθήνας εμφανίζουν παρόμοια χαρακτηριστικά και έτσι θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ένα κοινό, μεταφερόμενο, πρότζεκτ. Ως μοντέλο εφαρμογής της ιδέας επιλέγεται η περιοχή της Νεάπολης με τις απότομες κλίσεις από την μια και τις οπτικές φυγές προς την Ακρόπολη από την άλλη, σαν ένα κομμάτι γης που διαθέτει την αστική γεωλογία για την οποία μιλάμε.




Τέλος, το πώς θα αφουγκραστεί η πόλη τα έξαλα δεν είναι εφικτό να προσδιοριστεί με ακρίβεια καθώς μιλάμε για μια τελείως άγνωστη δράση την οποία θα ακολουθήσει, μια εξίσου άγνωστη αντίδραση. Γενικότερα, η φύση του πρότζεκτ εστιάζει στην πρόθεση και την προσέγγιση του πάνω μέρους, και όχι τόσο στην μοναδιαία λύση του. Για το λόγο αυτό αφήνει ανοιχτές διόδους στην πλειοψηφία των μερών του, σε κάθε πολίτη-περιπατητή, υποστηρικτή-αντιφρονούντα, θεατή-ηδονοβλεψία.




Links:
Read More...